Όταν το κόμικ συνάντησε τον κινηματογράφο… (Β' Μέρος)

Ανεξάρτητα από τις ταινίες του Superman και του Batman, τη δεκαετία του ’80 μεταφέρθηκαν στην μεγάλη οθόνη πολλά άλλα κόμικς με μικρότερη ή μεγαλύτερη επιτυχία. Από τις ταινίες αυτές, δύο είναι που ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες. Η πρώτη είναι το εξαιρετικό ‘Popeye’(1980) του ταλαντούχου Ρόμπερτ Άλτμαν. Ένα έργο με εντυπωσιακή φωτογραφία, καταπληκτικές ερμηνείες – με τον απολαυστικό Ρομπιν Γουίλιαμς στον ομώνυμο ρόλο -, και μία ‘κόμικ’ αισθητική, στο πνεύμα του διάσημου κόμικ. Η δεύτερη δημιουργήθηκε δύο χρόνια αργότερα και είναι το ‘Conan the Barbarian’(1982) του Τζον Μίλιους με τον μέτριο Άρλοντ Σβαρτσενέγκερ στον ρόλο του Κόναν. Η ταινία προσέφερε άφθονη δράση, όμορφη σκηνοθεσία, σχετικά καλές ερμηνείες αλλά και μία ενδιαφέρουσα πλοκή, πιστή στα πασίγνωστα κόμικς της εταιρίας Marvel με τον ήρωα αυτό.Τη δεκαετία του ’90 γυρίστηκαν αρκετές καλές ταινίες που βασίστηκαν σε κόμικς, αν και οι περισσότερες δεν ικανοποίησαν τους φαν των ‘χάρτινων ηρώων’. Το ‘Dick Tracy’(1990) έκανε μία πολύ καλή αρχή. Η ταινία του Γουόρεν Μπίτι έχει σε γενικές γραμμές μέτριες ερμηνείες, εκπληκτική ατμόσφαιρα αφού στον τομέα των οπτικών εφέ και της καλλιτεχνικής διεύθυνσης η ταινία είναι εξαιρετική, και αξιοπρεπή σκηνοθεσία.Εξίσου καλό ήταν και το ‘The Crow’(1994) του Άλεξ Πρόγια. Η ταινία, εκτός από την εκπληκτική της gothic ατμόσφαιρα, προσφέρει και την υπέροχη τελευταία ερμηνεία της καριέρας του αδικοχαμένου Brandon Lee. Ο Πρόγιας καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ιδανικό περιβάλλον για το θέμα της ταινίας, τέτοιο που κανένα από τα επόμενα sequel δεν πέτυχε. Το πρώτο Crow είναι από τις λίγες ταινίες που δεν επιχείρησε να κάνει εμπορικό το θέμα της, όπως έκαναν οι επόμενες δύο συνέχειες της, οι οποίες στόχευσαν στην δράση και στο αίμα και απέφυγαν την ουσία του κόμικ.
Η ίδια προσπάθεια για εμπορικότητα εφαρμόστηκε και στο ‘Men In Black’(1997) του Μπάρι Σκόλνικ με μεγάλη επιτυχία. Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι δόθηκαν σε δύο από τους δημοφιλέστερους Αμερικανούς ηθοποιούς της εποχής, η παραγωγή γέμισε την ταινία με εφέ και εξωγήινους και στοχεύοντας στην κωμική πλευρά του θέματός της, δημιούργησε μία μέτρια κωμωδία επιστημονικής φαντασίας. Πέντε χρόνια αργότερα προβλήθηκε και το πολυαναμενόμενο sequel του έργου, το οποίο, όμως, ήταν πολύ κατώτερο του πρώτου.Η επόμενη μεταφορά κόμικ στον κινηματογράφο έγινε δύο χρόνια αργότερα, με ήρωα τον πασίγνωστο Γαλάτη Αστερίξ, ένα δημιούργημα των πολύ σημαντικών Γκοσινύ (Λούκυ Λουκ, Ιζνογκούτ κ.α.) και Ουντερζό. Η πρώτη από τις τρεις ταινίες της σειράς, το ‘Asterix Et Obelix Contre Cesar’(1999) αναδείχθηκε ως μία από τις εμπορικότερες ταινίες της χρονιάς, τόσο για την συμμετοχή αρκετών γνωστών Ευρωπαίων ηθοποιών, όπως των Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Κριστιάν Κλαβιέ και Ρομπέρτο Μπενίνι, όσο και για την πολυπληθή παρουσία των φανατικών αναγνωστών του κόμικ στους κινηματογράφους. Παρόλη την μεγάλη επιτυχία του, όμως, το φιλμ του Κλοντ Ζιντί χαρακτηρίστηκε ως ανιαρό για το ευρύ κοινό, αλλά συμπαθητικό εώς αρκετά καλό για τους φαν του Γαλάτη ήρωα. Η δεύτερη και καλύτερη ταινία της σειράς είναι το ‘Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre’(2002) του Αλέν Σαμπά. Ο νέος σκηνοθέτης προτίμησε να την πλουτίσει με περισσότερη δράση και οι πολύ ευχάριστες ερμηνείες των Γάλλων ηθοποιών έκαναν την διαφορά. Το μοναδικό μειονέκτημα του φιλμ είναι ότι ένα μεγάλο μέρος των αστείων ήταν αντιληπτό αποκλειστικά από τους γνώστες της Γαλλικής γλώσσας.Η τρίτη, πρόσφατη ταινία των Γαλατών είναι το ‘Asterix aux Jeux Olympiques’(2008) μία πολύ κακή ταινία από σκηνοθετική άποψη, διασκεδαστική εώς κάποιο σημείο, αλλά κουραστική αργότερα. Το ίδιο κακές και οι ερμηνείες, εκτός από αυτήν του απολαυστικού Αλέν Ντελόν στο ρόλο του Ιούλιου Καίσαρα.