Ikiru (1952)

Στις 6 Σεπτεμβρίου έκλεισαν 11 χρόνια από την ημέρα θανάτου του Ακίρα Κουροσάβα, ενός από τους χαρισματικότερους σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Έχουμε ήδη αναφερθεί σε ταινία του μεγάλου αυτού δημιουργού, στο εξαιρετικό ‘Throne of Blood’ μία διασκευή του Σαιξπιρικού Μάκβεθ στην Ιαπωνική κουλτούρα. Αυτή την φορά θα αναλύσουμε την σημαντικότερη ταινία του, το ‘Ikiru’ του 1952.
Η ταινία περιγράφει τους τελευταίους μήνες της ζωής ενός υπάλληλου, του Βατανάμπε, ο οποίος μαθαίνει πως πάσχει από καρκίνο. Νιώθοντας πως η ζωή του πέρασε χωρίς νόημα προσπαθεί απεγνωσμένα να εκπληρώσει κάποιες χαμένες επιθυμίες του. Σπαταλά τις οικονομίες του σε διασκεδάσεις, ερωτεύεται ένα νεαρό κορίτσι και αρχίζει να απολαμβάνει τη ζωή. Τελικά αποφασίζει ν΄ αγωνιστεί μέσα απ΄ τη δουλειά του για τη μετατροπή ενός ανθυγιεινού βάλτου σε παιδική χαρά, για να φανεί έτσι χρήσιμος στους συνανθρώπους του.
‘Ikiru’ στα ελληνικά σημαίνει ‘να ζεις’. Σε αυτές τις δύο λέξεις στηρίζεται ολόκληρη η ταινία. Επομένως, ο ελληνικός τίτλος της ταινίας (Ο Καταδικασμένος) είναι εντελώς λάθος. ‘Ikiru’ δεν σημαίνει καταδίκη. Η είδηση του ανερχόμενου θανάτου του, δεν καταδίκασε τον υπαλληλάκο, αλλά τον ώθησε να αρχίσει να ζει την ζωή του. Διότι μέχρι εκείνη την στιγμή ήτανε ένα ζωντανό πτώμα, μία μούμια, ένας άνθρωπος εξωτερικά ζωντανός, αλλά ψυχικά νεκρός. Μέσα από αυτή την κοινή, λοιπόν, ιστορία βγαίνουν πολλές αλήθειες. Κι αυτό είναι ένα από τα πλεονεκτήματα της ταινίας. Οι κοινωνικές πράξεις είναι μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ταινία στερείται το επικό μοτίβο που χρησιμοποιούσε ο σκηνοθέτης σε κάθε του παραγωγή, αλλά καταφέρνει να φιλοσοφήσει και να έχει πιο δυνατό θέμα από όλα τις επικά αριστουργήματά του. Το Ikiru είναι αναμφίβολα η σημαντικότερη ταινία του Ιαπωνικού κινηματογράφου, αλλά και μία ταινία που μπορεί να σου αλλάξει ολόκληρη την ζωή.

Βαθμολογία: 10/10