Όταν το κόμικ συνάντησε τον κινηματογράφο... (Γ' Μέρος)

Έχοντας φτάσει στην αρχή της νέας χιλιετίας, δύο νέες ταινίες που βασίζονται σε κόμικ βγαίνουν στις κινηματογραφικές αίθουσες. Η πρώτη είναι το ‘From Hell’(2001) των Άλμπερτ και Άλεν Χιουζ βασισμένο στο διάσημο κόμικ του Άλαν Μουρ. Η ταινία παρόλο που διαθέτει εξαιρετικά πλάνα, έξοχη ατμόσφαιρα εποχής και μία εντυπωσιακή αναπαράσταση του βικτοριανού Λονδίνου, χαρακτηρίστηκε ότι είναι μεγάλη σε διάρκεια και ότι δεν καταφέρνει να συνθέσει ένα πειστικό ως προς τις αποκαλύψεις φιλμ.Η δεύτερη είναι το ‘X-Men’(2000) του Μπράιαν Σίνγκερ, μία αρκετά ενδιαφέρουσα και αξιόλογη παραγωγή, βασισμένη στους χάρτινους ήρωες των σελίδων της Marvel Comics. Οι X-Men θα μπορούσε να γίνει μία εξαιρετική ταινία επιστημονικής φαντασίας, εάν είχε μία λιγότερο αφελή πλοκή, λόγω της σκηνοθετικής προσέγγισης των χαρακτήρων. Η ταινία δεν στοχεύει στα εντυπωσιακά εφέ και στην αντιπαλότητα μεταξύ καλού και κακού, αλλά στον εσωτερικό κόσμο των ηρώων. Το sequel είχε μεγαλύτερη επιτυχία και εμπορικά και κριτικά. Σε αυτό βοήθησε η ενδιαφέρουσα πλοκή, που στην προηγούμενη ταινία παραήταν αφελής για ένα φιλμ τέτοιου επιπέδου, και η περισσότερη δράση. Η τελική μάχη μεταξύ των ηρώων πραγματοποιήθηκε στην τρίτη και τελευταία ταινία της σειράς, στο ‘X-Men: The Last Stand’(2006) με τον Μπρετ Ράτνερ αυτή την φορά στο ‘τιμόνι’ του σκηνοθέτη. Η υπόθεση, παρόλο που περιστρέφεται γύρω από ένα αρκετά προκλητικό θέμα, τελικά στο τέλος δίνει την σκυτάλη στα εφέ και στην δράση, κάτι που ο Μπράιαν Σίνγκερ δεν επιθυμούσε.Οι X-Men σήμαναν την αρχή για ένα δεύτερο κινηματογραφικό κύμα μετά από αυτό που είχε αρχίσει με τον ‘Batman’ το 1989. Όλες οι κινηματογραφικές εταιρίες του Χόλιγουντ άρχισαν να ετοιμάζουν παραγωγές που είναι βασισμένες σε κόμικς, μιας και είναι, πια, μία νέα πηγή εισοδήματος, που όλοι προσπαθούν να την εκμεταλλευτούν… Η Sony Pictures πρωτοστατεί, παίρνοντας τα δικαιώματα του διασημότερου ήρωα των κόμικς, του Spider-man, του λεγόμενου ‘άνθρωπου-αράχνη’. Η πρώτη ταινία της σειράς, το ‘Spider-Man’(2002) του Σαμ Ράιμι, σκηνοθέτη και των τριών, μέχρι τώρα, ταινιών, έγινε μία τεράστια εμπορική επιτυχία, και όχι άδικα, καθώς η ταινία τα έχει όλα, εκτός από πλοκή, όπως ήτανε αναμενόμενο σε μία ταινία που στοχεύει στην δράση. Η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες είναι απολαυστικές, τα εφέ εντυπωσιάζουν, αλλά τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει απ’ την στιγμή που οι παραγωγοί δίνουν την μεγαλύτερη σημασία στην αιώνια μάχη μεταξύ του καλού και του κακού, που τόσες ταινίες την έχουνε διαδραματίσει. Αντιθέτως, το ‘Spider-Man 2’(2004) έδωσε περισσότερο βάρος στους χαρακτήρες και λιγότερο στην δράση, η οποία όπου υπάρχει είναι απολαυστική. Διόλου τυχαία, χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως η καλύτερη μεταφορά χαρακτήρα κόμικ στην μεγάλη οθόνη και σήμερα κατέχει την 8η θέση στη λίστα με τις πιο εμπορικές παραγωγές όλων των εποχών. Η τρίτη και πολύ πρόσφατη ταινία της σειράς, το ‘Spider-Man 3’(2007) δυστυχώς δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, και παρόλο που είχε μερικές πολύ όμορφες σκηνές, δεν κατάφερε να φτάσει τις προκατόχους της.H Universal απάντησε με τον ‘Hulk’(2003) του Ανγκ Λι, αλλά δεν τα κατάφερε καθόλου καλά στα ταμεία. Παρόλο που εικαστικά η ταινία είναι άψογη, η φλυαρία και η πολλοί διάλογοι, όσο και το απογοητευτικό τέλος της, την έκαναν την ταινία μισητή για τους φίλους των κόμικς. Το 2008 γυρίστηκε ένα εξίσου αποτυχημένο sequel, κάτι που σταμάτησε εντελώς την παραγωγή ταινιών με τον ‘πράσινο γίγαντα’.Οι σούπερ-ήρωες είχαν, πια, κατακλύσει την μεγάλη οθόνη, και σιγά-σιγά οι κινηματογραφικές εταιρίες άρχισαν να επικεντρώνονται στα graphic novel, εικονογραφημένες νουβέλες ή άλμπουμ, όπως τα είχαμε αναφέρει στην αρχή του κειμένου. Ο πρώτος που είχε τη ιδέα να μεταφέρει ένα graphic novel σε ταινία, ήτανε ο Τεξανός σκηνοθέτης του ‘Desperado’, Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, ο οποίος όταν έτυχε να συναντήσει τον σχεδιαστή κόμικ, Φρανκ Μίλερ (Daredevil, 300 κ.α.), του πρότεινε να σκηνοθετήσουν από κοινού, τρεις από τις ιστορίες της σειράς άλμπουμ που είχε σχεδιάσει την δεκαετία του ’90 ο Μίλερ, με τον γενικό τίτλο ‘Sin City’. Ο Μίλερ δέχτηκε, και έτσι δημιουργήθηκε το ‘Sin City’(2005), ένα αριστούργημα, ένα ανεπανάληπτο εικαστικό επίτευγμα του κινηματογράφου, διότι η ταινία είναι από μόνη της ένα κόμικ. Δύσκολα θα ακούσετε κάποιον που να μην τον κατέπληξε η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ή η τεχνική αρτιότητά του. Το έργο σε κάνει να νομίζεις ότι σχεδιάστηκε καρέ-καρέ από τους δημιουργούς του, οι οποίοι κατάφεραν να δημιουργήσουν - εάν όχι την καλύτερη - μία από τις καλύτερες comic-to-film ταινίες του κινηματογράφου.