Όταν το κόμικ συνάντησε τον κινηματογράφο... (Δ' Μέρος)

Την ίδια χρονιά, ο ‘άνθρωπος-νυχτερίδα’ επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη, μετά από 8 χρόνια απουσίας, λόγω της τεράστιας αποτυχίας του ‘Batman and Robin’ το 1997. Αυτή την φορά, ο Batman εμφανίζεται πιο ανθρώπινος, πιο σοβαρός, πιο ρεαλιστικός από την πρώτη φορά που τον συναντήσαμε το 1989. Το ‘Batman Begins’(2005) του ταλαντούχου Κρίστοφερ Νόλαν, έχει ρεαλιστικότερο σενάριο, καλύτερη σκηνοθεσία και ένα καταλληλότερο ηθοποιό για τον ρόλο του ήρωα.Μπορεί αυτή η ταινία να τα πήγε εξαίσια στους κινηματογράφους και να ενθουσίασε κοινό και κριτικούς, όμως η επόμενη ταινία με τον ‘Νυχτερίδα’, το ‘The Dark Knight’(2008) τα πήγε πολύ καλύτερα. Ο ‘Σκοτεινός Ιππότης’, όπως μεταφράζεται στα ελληνικά, σημείωσε τεράστια επιτυχία όπου κι αν προβλήθηκε και χαρακτηρίστηκε από τους φαν των κόμικς ως η καλύτερη μεταφορά ‘χάρτινου ήρωα’ στον κινηματογράφο . Και δεν έχουν άδικο, διότι η ταινία τα έχει όλα. Δυνατό σενάριο, εξαιρετικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς και πολύ καλή σκηνοθεσία από τον Νόλαν, ο οποίος βελτίωσε κατά πολύ την τεχνική του στις σκηνές δράσης. Το σενάριο, επίσης, είναι βαθυστόχαστο και φιλοσοφημένο, ότι καλύτερο έχει γραφτεί ποτέ για ταινία που βασίζεται σε κόμικ.Πέντε χρόνια μετά το επιτυχημένο ‘From Hell’, μία ακόμη graphic novel του Άλαν Μουρ μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη. Το ‘V for Vendetta’(2006) είναι μεταφορά μίας από τις σημαντικότερες και πολυβραβευμένες graphic novel που έγιναν ποτέ. Πίσω από όλο το εγχείρημα βρίσκονται οι αδερφοί Γουατσόφσκι, γνωστοί από τα επιτυχημένα ‘Matrix’, οι οποίοι παρόλο που έγραψαν το σενάριο και υπέγραψαν την παραγωγή της ταινίας, ανέθεσαν την σκηνοθεσία της ταινίας στο μόνιμο συνεργάτη τους, Τζέιμς ΜακΤιγκ, ο οποίος καταφέρνει να δημιουργήσει μία εκπληκτική σκοτεινή ατμόσφαιρα, και να εκπλήξει τον θεατή με τις καλοστημένες σκηνές δράσης.Την ίδια χρονιά, ο Σούπερμαν μετά από 20 χρόνια απουσίας, επιστρέφει στον κινηματογράφο με τον Μπράιαν Σίνγκερ, αυτή την φορά, στη καρέκλα του σκηνοθέτη. Το ‘Superman Returns’(2006) είναι μία μέτρια επανάληψη των περιπετειών του υπεράνθρωπου, με εξαιρετικές ερμηνείες, όμως, ερμηνείες από τους Κέβιν Σπέισι και Μπράντον Ρουθ και με πολύ καλά εφέ. Η σκηνοθεσία του Σίνγκερ, ο οποίος άφησε τους X-Men που τον έκαναν γνωστό, για χάρη του Superman, κάνει εκπληκτική δουλειά στην σκηνοθεσία, χωρίς όμως να προσθέτει κάτι στο μύθο του υπεράνθρωπου.Έφτασε το 2007 και δύο μεταφορές ετοιμάζονται να βγουν στην μεγάλη οθόνη. Η μία είναι υπερπαραγωγή και η άλλη κουλτουριάρικη και διαφορετική. Οι ‘300’(2007) του Ζακ Σνάιντερ είναι με μία λέξη ένα υπερθέαμα, που υποσχέθηκε πολλά στους φαν του κόμικ και άλλους τους ικανοποίησε βαθύτατα και άλλους όχι. Η ταινία έχει φαντασμαγορική τεχνική - όλα είναι φτιαγμένα στον υπολογιστή, εκτός από τους ηθοποιούς -, η οποία καταφέρνει να δημιουργήσει μία καταπληκτική ατμόσφαιρα, στο στυλ της πολυδιαβασμένης graphic novel του Φρανκ Μίλερ, εξαιρετική σκηνοθεσία από τον Σνάιντερ – ίσως η καλύτερη σε μεταφορά κόμικ – αλλά απογοητεύει με το ‘υπερβολικό’ σενάριό της. Σαν συνολικό, όμως, αποτέλεσμα η ταινία εκπλήσσει και την καθιστά σε μία από τις καλύτερες μεταφορές graphic novel στον κινηματογράφο.Η δεύτερη είναι το ‘Persepolis’(2007) η συγκινητική αυτοβιογραφία της Μαργιάν Σατραπί, η οποία αφού σχεδίασε την αυτοβιογραφία της σε κόμικ, την μετέφερε μετά από χρόνια στην μεγάλη οθόνη με τον Βανσάν Παρονό και την ίδια στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Χωρίς να πούμε πολλά λόγια, η ταινία είναι αδιαμφισβήτητα η καλύτερη μεταφορά κόμικ στον κινηματογράφο. Έχει αρτιότερη τεχνική από το ‘Sin City’, ομορφότερο θέμα από το ‘The Dark Knight’ και καλύτερη σκηνοθεσία από τους ‘300’. Το ‘Persepolis’ είναι ένα αριστούργημα του κινηματογράφου, ένας θρίαμβος του κινουμένου σχεδίου, το αποκορύφωμα της συνεργασίας της 7ης με την 9η τέχνη.Τα επόμενα χρόνια μόλις τέσσερις comic-to-film ταινίες βγήκαν στους κινηματογράφους. Οι δύο απ’ αυτές, το ‘Wanted’(2008) του Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ και το ‘The Spirit’(2009) του Φρανκ Μίλερ απογοήτευσαν τους φαν των συγκεκριμένων κόμικς και πήραν τις χειρότερες κριτικές από τους κριτικούς. Οι δύο υπόλοιπες, το ‘Iron Man’(2008) του Τζον Φαβρό και το ‘Watchmen’(2009) του Ζακ Σνάιντερ τα πήγαν πολύ καλά στα ταμία και άφησαν με τις καλύτερες εντυπώσεις κοινό και κριτικούς.
Με το ‘Watchmen’ το αφιέρωμά μας φτάνει στο τέλος του. Έχουμε φτάσει πια στο 2009 και έχουμε διανύσει πάνω από 30 χρόνια συνεργασίας της 7ης με την 9η τέχνη. Και η συνεργασία αυτή έχει αποφέρει πολλά. Είναι δύσκολο να το αντιληφθούμε, αλλά οι δύο τους έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους. Το σημαντικότερο: Με τις εικόνες που δημιουργούν, καταφέρνουνε να μας ταξιδέψουνε σε ονειρικούς, εξωπραγματικούς κόσμους, και μας αποσπούν για λίγο από την κουραστική και δύσκολη καθημερινότητά μας.