Drag Me To Hell (2009)

Η Christine Brown ζει μια ευτυχισμένη ζωή. Έχει σοβαρό δεσμό με τον Clay Dalton και είναι υπεύθυνη δανείων σε μια τράπεζα. Μάλιστα έχει πολλές πιθανότητες για προαγωγή μιας και είναι υποψήφια για τη θέση του υποδιευθυντή. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που η περίεργη ηλικιωμένη Mrs. Ganush έρχεται στη τράπεζα και παρακαλάει για μια ακόμη φορά να της δώσουν μια νέα παράταση για το δάνειο του σπιτιού της. Η Christine σκεπτόμενη πως αν πάρει μια σκληρή απόφαση θα εντυπωσιάσει το αφεντικό της και έτσι θα είναι η προαγωγή πιο κοντά, αρνείται να δώσει στην ηλικιωμένη νέα παράταση. Η Mrs. Ganush πέφτει στα πόδια και την παρακαλάει αλλά η Christine καλεί την ασφάλεια κάτι που κάνει την ηλικιωμένη να νιώσει βαρύτατα προσβεβλημένη. Έτσι λίγο αργότερα, όταν η Christine πάει να πάρει το αυτοκίνητό της η περίεργη γυναίκα τη καταριέται με τη κατάρα της Λάμιας. Η ηρωίδα είναι πλέον καταδικασμένη αφού βασανιστεί για τρεις μέρες από το πνεύμα της Λάμιας να καταλήξει στην αιώνια τιμωρία της κόλασης. Για να ξεφύγει από τη κατάρα και ενώ η Λάμια ήδη τη στοιχειώνει και τη τρομοκρατεί, θα καταφύγει στη βοήθεια του μέντιουμ Rham Jas και θα κάνει ότι είναι δυνατό για να σώσει τη ψυχή της.
Ο Sam Raimi μετά από τα τρία υπέρ επιτυχημένα Spider-Man επιστρέφει με ένα θρίλερ τρόμου και φαντασίας. Άλλωστε μη ξεχνάμε πως τη καριέρα του ως σκηνοθέτης τη ξεκίνησε με τα cult πλέον θρίλερ The Evil Dead. Η επιστροφή του αυτή είναι άκρως επιτυχημένη καθώς μας παραδίδει ένα πολύ δυνατό και σε αρκετά του σημεία ανατριχιαστικό φιλμ! Στήνει με μεγάλη δεξιοτεχνία της σκηνές του, κόβοντας την ανάσα των θεατών με θορύβους, σκιές και πολλά πολλά ξαφνιάσματα. Προσέξτε ιδιαίτερα τη σκηνή όπου 2 μέντιουμ προσπαθούν να καλέσουν το πνεύμα της Λάμιας, όλες τις σκηνές όπου η ηλικιωμένη εμφανίζεται και στοιχειώνει την ηρωίδα και κυρίως την εκπληκτική σκηνή στο νεκροταφείο λίγο πριν το φινάλε. Τον ρόλο της Christine Brown έχει αναλάβει η Alison Lohman η οποία υποδύεται με εξαιρετικό τρόπο την τρομοκρατημένη αρχικά Christine που γίνεται πολύ δυναμική προκειμένου να σώσει τον εαυτό της. Τον ρόλο ενός μέντιουμ που έχει έρθει αντιμέτωπη με τη Λάμια ξανά στο παρελθόν έχει αναλάβει η πολύ καλή Adriana Barraza γνωστή και από το Babel. Το σενάριο είναι καλογραμμένο, κρατάει τον θεατή σε εγρήγορση μέχρι το τέλος και περιέχει και κάποια ανατροπή. Η επική, χορωδιακή και γεμάτη από έγχορδα μουσική του φιλμ είναι του έμπειρου στα θρίλερ Christopher Young. Τα ανατριχιαστικά εφέ είναι πολύ ρεαλιστικά και υψηλού επιπέδου. Η ταινία είχε μια μέτρια πορεία στο αμερικανικό box office μαζεύοντας συνολικά 42 εκ. $ όπως δυστυχώς τα περισσότερα θρίλερ τον τελευταίο καιρό. Δείτε το, απαραιτήτως με παρέα, για την εκπληκτική του ατμόσφαιρα, τους γρήγορους ρυθμούς του, την εφιαλτική σκηνή στο κρεβάτι της Christine, το φινάλε του και γιατί ο Sam Raimi έφτιαξε ένα από τα πιο διασκεδαστικά αλλά και τρομακτικά θρίλερ των τελευταίων ετών! Καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 8 στα 10

G.I. Joe: The Rise Of Cobra (2009)

Άποψη του Leviathan:
Ο κατασκευαστής όπλων τελευταίας τεχνολογίας McCullen έχει προγραμματίσει να κλέψει το νέο όπλο που μόλις έχει κατασκευάσει και παραδώσει και το οποίο μεταφέρουν οι Duke και Ripcord με την ομάδα τους, όμως τα σχέδιά του χαλάνε όταν στο δρόμο του εμφανίζονται οι G.I. Joe, μια μυστική στρατιωτική οργάνωση. Οι Duke και Ripcord μπαίνουν στη ομάδα των Joe και όλοι μαζί θα ξεκινήσουν μια αγωνιώδη αναζήτηση του νέου όπλου πριν αυτό χρησιμοποιηθεί από μια νέα τρομοκρατική απειλή που φαίνεται στον ορίζοντα , τη Cobra, η οποία το μόνο που φαίνεται μέχρι τώρα να θέλει είναι να προκαλέσει χάος και πανικό. Η επίθεση στο Παρίσι δυστυχώς δε θα αποφευχθεί και έτσι η καταδίωξη θα συνεχιστεί.
Ο Stephen Sommers των The Mummy, The Mummy Returns και Van Helsing επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με τη μεταφορά των πασίγνωστων αγορίστικων παιχνιδιών της Hasbro και μας παρουσιάζει μια ταινία στα ίδια πρότυπα με τις προηγούμενες. Σκηνοθετεί το G.I. Joe: The Rise Of Cobra με άκρως εντυπωσιακό και συναρπαστικό τρόπο και μας δίνει μερικές απίστευτες και αξιοθαύμαστες σκηνές δράσης. Προσέξτε ιδιαίτερα την σκηνή της καταδίωξης στους δρόμους του Παρισιού λίγο πριν τη καταστροφή του πύργου του Άιφελ! Τα οπτικά εφέ είναι αποστομωτικά και υπάρχουν στο φιλμ σε πολύ μεγάλη ποσότητα. Πολύ καλή είναι και η επιλογή των ηθοποιών που έγινε προκειμένου να ζωντανέψουν στην οθόνη πολλοί χαρακτήρες. Έτσι βρίσκουμε στον ρόλο του McCullen/Destro έναν πρώην Doctor Who, τον Christopher Eccleston. Στο ρόλο της Baroness την πανέμορφη Sienna Miller που κλέβει όλα τα βλέμματα. Βλέπουμε τον Dennis Quaid στο ρόλο του General Hawk, αρχηγού των G.I. Joe. Πολύ καλή εμφάνιση κάνουν και οι Channing Tatum και Marlon Wayans στους ρόλους των Duke και Ripcord καθώς και ο πάντα αξιοπρεπέστατος Jonathan Pryce στο ρόλο του προέδρου της Αμερικής. Μικρό πέρασμα κάνει και ο Brendan Fraser. Το σενάριο είναι το πρόβλημα της ταινίας καθώς είναι πολύ απλοϊκό, ωστόσο και ανατροπές περιέχει και κάνει και κάποια προσπάθεια εμβάθυνσης των χαρακτήρων με τη χρήση ορισμένων flashback και αποζημιώνει με τη συνεχόμενη δράση. Τη πολύ δυνατή, επική και ταιριαστή με τις εικόνες του φιλμ μουσική υπογράφει ο εξαιρετικά ταλαντούχος Alan Silvestri. Η ταινία είχε μια πολύ καλή πορεία στο αμερικανικό box office μαζεύοντας συνολικά 145 εκ. $ και όπως είναι φυσικό θα ακολουθήσει και sequel. Δείτε το για την ασταμάτητη δράση, τα εκπληκτικά εφέ, το αρκετό χιούμορ, την εξαιρετική μεταφορά στην οθόνη του Snake Eyes, το φινάλε που κλείνει το μάτι σ 'αυτούς που έχουν παίξει τα παιχνίδια και γιατί γενικά έγινε μια πολύ καλή, διασκεδαστική και γεμάτη μεταφορά των παιχνιδιών της Hasbro στο κινηματογραφικό πανί. Φυσικά μη περιμένετε κάτι το πολύ σπουδαίο και το πρωτότυπο, καθώς υπάρχουν πολλές υπερβολές, κάτι που όμως σε μια τέτοια ταινία είναι αναμενόμενο. Καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 7 στα 10

Άποψη του ΓιαννηΒ.:
Λίγο καιρό μετά την προβολή της δεύτερης ταινίας των Transformers, μερικά ακόμα παιδικά κουκλάκια και ήρωες τηλεοπτικής σειράς κινουμένων σχεδίων της εταιρίας Hasbro, μεταφέρονται στην μεγάλη οθόνη, με σκηνοθέτη αυτή την φορά τον Stephen Sommers, δημιουργό των μέτριων ‘The Mummy’ (1999) και ‘The Mummy Returns’ (2001).
Δύο στρατιώτες, ο Duke και ο Ripchord, βρίσκονται στη μέση μιας φοβερής και παράξενης μάχης. Εκεί συναντούν μέλη της διεθνούς στρατιωτικής ομάδας επίλεκτων κομάντος των G.I. Joe και σύντομα στρατολογούνται κι αυτοί εκεί. Οι Joes έχουν να αντιμετωπίσουν την διαβολική τρομοκρατική οργάνωση Cobra, που καθοδηγείται από ένα Σκοτσέζο έμπορο όπλων που απειλεί να καταστρέψει τον κόσμο χρησιμοποιώντας ένα νέο μυστικό όπλο…
Πολύ φασαρία για το τίποτα. Το ‘G.I. Joe: The Rise of Cobra’ δεν είναι τίποτα άλλο από μία τυπική αμερικάνικη περιπέτεια. Η ταινία έχει καλοστημένες σκηνές δράσης, με αποκορύφωμα εκείνη με τον Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι, καλή σκηνοθεσία, χωρίς να εντυπωσιάζει, αλλά καθόλου σενάριο. Η απλοϊκή, παιδική, και σε ορισμένες στιγμές γελοία υπόθεση, ‘χαλάει’ ολόκληρη την ταινία. Μια ειλικρινά φασαριόζικη παραγωγή, που κουράζει παρά διασκεδάζει. Εάν ο θεατής έχει χαμηλές απαιτήσεις πριν μπει στην αίθουσα της προβολής, μπορεί και να περάσει καλά, διότι είναι λάθος να περιμένουμε πολλά από μία τέτοια παραγωγή. Οι υπόλοιποι καλό είναι να την αποφύγουνε, διότι θα αντιληφθούνε το πιθανό μέλλον του Αμερικανικού κινηματογράφου. Απ’ την στιγμή που μία μέτρια ταινία δράσης είναι 1η στο Box-Office της Αμερικής, δεν έχουμε παρά να απογοητευτούμε και να ανησυχούμε για το μέλλον. Δυστυχώς, περιμένουμε και sequel, το οποίο βρίσκεται ακόμα στα σκαριά, με διαφορετικό, όμως, σκηνοθέτη.

Βαθμολογία: 5,5 στα 10

Ikiru (1952)

Στις 6 Σεπτεμβρίου έκλεισαν 11 χρόνια από την ημέρα θανάτου του Ακίρα Κουροσάβα, ενός από τους χαρισματικότερους σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Έχουμε ήδη αναφερθεί σε ταινία του μεγάλου αυτού δημιουργού, στο εξαιρετικό ‘Throne of Blood’ μία διασκευή του Σαιξπιρικού Μάκβεθ στην Ιαπωνική κουλτούρα. Αυτή την φορά θα αναλύσουμε την σημαντικότερη ταινία του, το ‘Ikiru’ του 1952.
Η ταινία περιγράφει τους τελευταίους μήνες της ζωής ενός υπάλληλου, του Βατανάμπε, ο οποίος μαθαίνει πως πάσχει από καρκίνο. Νιώθοντας πως η ζωή του πέρασε χωρίς νόημα προσπαθεί απεγνωσμένα να εκπληρώσει κάποιες χαμένες επιθυμίες του. Σπαταλά τις οικονομίες του σε διασκεδάσεις, ερωτεύεται ένα νεαρό κορίτσι και αρχίζει να απολαμβάνει τη ζωή. Τελικά αποφασίζει ν΄ αγωνιστεί μέσα απ΄ τη δουλειά του για τη μετατροπή ενός ανθυγιεινού βάλτου σε παιδική χαρά, για να φανεί έτσι χρήσιμος στους συνανθρώπους του.
‘Ikiru’ στα ελληνικά σημαίνει ‘να ζεις’. Σε αυτές τις δύο λέξεις στηρίζεται ολόκληρη η ταινία. Επομένως, ο ελληνικός τίτλος της ταινίας (Ο Καταδικασμένος) είναι εντελώς λάθος. ‘Ikiru’ δεν σημαίνει καταδίκη. Η είδηση του ανερχόμενου θανάτου του, δεν καταδίκασε τον υπαλληλάκο, αλλά τον ώθησε να αρχίσει να ζει την ζωή του. Διότι μέχρι εκείνη την στιγμή ήτανε ένα ζωντανό πτώμα, μία μούμια, ένας άνθρωπος εξωτερικά ζωντανός, αλλά ψυχικά νεκρός. Μέσα από αυτή την κοινή, λοιπόν, ιστορία βγαίνουν πολλές αλήθειες. Κι αυτό είναι ένα από τα πλεονεκτήματα της ταινίας. Οι κοινωνικές πράξεις είναι μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ταινία στερείται το επικό μοτίβο που χρησιμοποιούσε ο σκηνοθέτης σε κάθε του παραγωγή, αλλά καταφέρνει να φιλοσοφήσει και να έχει πιο δυνατό θέμα από όλα τις επικά αριστουργήματά του. Το Ikiru είναι αναμφίβολα η σημαντικότερη ταινία του Ιαπωνικού κινηματογράφου, αλλά και μία ταινία που μπορεί να σου αλλάξει ολόκληρη την ζωή.

Βαθμολογία: 10/10

Aliens In The Attic (2009)

Μια οικογένεια πηγαίνει σε ένα συγγενικό και απομονωμένο σπίτι για ολιγοήμερες διακοπές. Εκεί βρίσκεται και με άλλους συγγενείς, όταν ξαφνικά τα παιδιά ανακαλύπτουν πως στη στέγη έχουν προσγειωθεί τέσσερις εξωγήινοι, μικροί στο μέγεθος αλλά με άγριες διαθέσεις. Θα προσπαθήσουν μόνα τους να κρατήσουν τους εξωγήινους περιορισμένους στη σοφίτα, να σταματήσουν τα σχέδιά τους και να κρύψουν το γεγονός από τους γονείς τους. Στη προσπάθειά τους θα γνωρίσουν καλύτερα τον έναν εξωγήινο, θα δώσουν ένα μάθημα στον υπερόπτη και ψεύτη φίλο της μεγάλης κόρης της οικογένειας, θα έρθουν σε αντίθεση με τους γονείς τους και θα τους συμβούν πολλά ευτράπελα!
Το Aliens In The Attic είναι μια αρκετά διασκεδαστική κωμική περιπέτεια φαντασίας! Ο John Schultz δείχνει να τα καταφέρνει μια χαρά στη σκηνοθεσία αφού μας προσφέρει αρκετά καλοστημένες και δυνατές σκηνές δράσης, με αρκετό μάλιστα χιούμορ. Τα παιδιά που επιλέχτηκαν για τους ρόλους είναι αρκετά καλά και αποδεικνύουν την επιλογή τους επιτυχημένη. Κανένα μεγάλο όνομα δε περιλαμβάνεται στους ηθοποιούς που εμφανίζονται στη ταινία κάτι που δεν είναι κακό, ενώ η ποιο γνωστή ανάμεσά τους είναι η Ashley Tisdale των νεανικών High School Musical της Disney. Στους ηθοποιούς που δανείζουν τις φωνές τους στους ψηφιακούς εξωγήινους είναι και ο Thomas Haden Church. Η ιστορία είναι απλή και προβλέψιμη, χωρίς εκπλήξεις. Τα οπτικά εφέ είναι καλά δουλεμένα και ο σχεδιασμός των εξωγήινων αρκετά προσεγμένος χωρίς όμως να μας δίνουν κάτι νέο, πρωτότυπο ή πολύ εντυπωσιακό. Η επική και ταιριαστή στο φιλμ μουσική είναι του έμπειρου και πασίγνωστου από το The Passion of the Christ και όχι μόνο John Debney. Το χιούμορ είναι αυτό που κερδίζει τον θεατή καθώς και άφθονο είναι και έξυπνο επίσης. Προσέξτε ιδιαίτερα τη σκηνή της αναμέτρησης αλά street fighter προς το τέλος της ταινίας. Η ταινία είχε μια μέτρια πορεία στο αμερικανικό box office μαζεύοντας συνολικά 24,5 εκ. $. Δείτε το απλά γιατί είναι αρκετά διασκεδαστικό. Μην έχετε όμως πολλές απαιτήσεις και μη περιμένετε κάτι πρωτότυπο και πολύ σπουδαίο. Άλλωστε πρόκειται για μια οικογενειακή περιπέτεια και ευτυχώς ως τέτοια πλασάρεται και τίποτε περισσότερο. Μαζί με τα παιδιά σας λοιπόν ή όχι, καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 6,5 στα 10

Battle For Terra (2009)

Βρισκόμαστε στο μέλλον. Η Γη έχει καταστραφεί. Οι επιζώντες ταξιδεύουν μέσα στο τεράστιο σκάφος τους για πολλές πολλές γενιές μέχρι να φτάσουν στον πιο κοντινό πλανήτη που θα μπορούσε να γίνει η νέα τους πατρίδα. Ο πλανήτης ονομάζεται από τους γήινους Terra και δεν είναι έρημος. Μια μέρα που έδειχνε συνηθισμένη για τους κατοίκους του πλανήτη μια σκιά εμφανίζεται μπροστά από τον ήλιο τους. Πριν προλάβουν να καταλάβουν τι είναι δεκάδες μικρά αεροσκάφη τους επιτίθενται σκορπώντας τρόμο και πανικό. Η Mala καταδιώκεται από ένα σκάφος. Όταν αυτό πέφτει στο έδαφος η ευγενική Mala σώζει τη ζωή του πιλότου του. Η γνωριμία τους θα αλλάξει πολύ τη ροή των πραγμάτων.
Πολύ ενδιαφέρον το Battle for Terra που αν και ταινία κινουμένων σχεδίων πρόκειται για περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας! Τα γραφικά του είναι πολύ καλού επιπέδου και η σκηνοθεσία του Έλληνα Aristomenis Tsirbas είναι άκρως εντυπωσιακή και δυνατή. Οι σκηνές των μαχών ανάμεσα στα αεροσκάφη των δύο πλευρών είναι θεαματικές και εξαιρετικά καλογυρισμένες. Το σενάριο είναι του ίδιου του Tsirbas και του επίσης Έλληνα Evan Spiliotopoulos. Μάλιστα ο δεύτερος έχει γράψει και άλλες φορές σενάρια για ταινίες κινουμένων σχεδίων και συγκεκριμένα για λογαριασμό της Disney (The Jungle Book 2, Pooh 's Heffalump Movie). Μέχρι τώρα σε αμέτρητες ταινίες έχουμε δει τη Γη να δέχεται επίθεση από εχθρικούς εξωγήινους και έτσι η κεντρική ιδέα της ταινίας είναι αρκετά έξυπνη καθώς οι γήινοι είναι πλέον οι κακοί και οι κατακτητές, με τη δικαιολογία βέβαια της επιβίωσης. Η επική σε αρκετά σημεία και γενικά καλογραμμένη μουσική της ταινίας είναι του άγνωστου Abel Korzeniowski. Πολλοί διάσημοι ηθοποιοί δανείζουν τις φωνές τους στους χαρακτήρες του φιλμ ανάμεσα στους οποίους είναι και οι Evan Rachel Wood, Brian Cox, James Garner, Chris Evans, Danny Glover, Amanda Peet, Dennis Quaid, Luke Wilson, Rosanna Arquette, Ron Perlman. Το Battle For Terra είχε μια πολύ κακή πορεία στο αμερικανικό box office μαζεύοντας συνολικά μόλις 1,6 εκ. $, ακολουθώντας δυστυχώς πολλές άλλες παρόμοιες παραγωγές κινουμένων σχεδίων. Στο dvd μπορείτε να βρείτε πέρα από τη ταινία και κάποιες κομμένες σκηνές ανάμεσα στα άλλα έξτρα. Δείτε το γιατί είναι μια αξιοπρεπέστατη περιπέτεια φαντασίας, με πολύ καλή κεντρική ιδέα, όμορφα μηνύματα και γιατί είναι δουλειά Ελλήνων και αξίζει να τη προσέξουμε! Καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 7 στα 10

Όταν το κόμικ συνάντησε τον κινηματογράφο… (Β' Μέρος)

Ανεξάρτητα από τις ταινίες του Superman και του Batman, τη δεκαετία του ’80 μεταφέρθηκαν στην μεγάλη οθόνη πολλά άλλα κόμικς με μικρότερη ή μεγαλύτερη επιτυχία. Από τις ταινίες αυτές, δύο είναι που ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες. Η πρώτη είναι το εξαιρετικό ‘Popeye’(1980) του ταλαντούχου Ρόμπερτ Άλτμαν. Ένα έργο με εντυπωσιακή φωτογραφία, καταπληκτικές ερμηνείες – με τον απολαυστικό Ρομπιν Γουίλιαμς στον ομώνυμο ρόλο -, και μία ‘κόμικ’ αισθητική, στο πνεύμα του διάσημου κόμικ. Η δεύτερη δημιουργήθηκε δύο χρόνια αργότερα και είναι το ‘Conan the Barbarian’(1982) του Τζον Μίλιους με τον μέτριο Άρλοντ Σβαρτσενέγκερ στον ρόλο του Κόναν. Η ταινία προσέφερε άφθονη δράση, όμορφη σκηνοθεσία, σχετικά καλές ερμηνείες αλλά και μία ενδιαφέρουσα πλοκή, πιστή στα πασίγνωστα κόμικς της εταιρίας Marvel με τον ήρωα αυτό.Τη δεκαετία του ’90 γυρίστηκαν αρκετές καλές ταινίες που βασίστηκαν σε κόμικς, αν και οι περισσότερες δεν ικανοποίησαν τους φαν των ‘χάρτινων ηρώων’. Το ‘Dick Tracy’(1990) έκανε μία πολύ καλή αρχή. Η ταινία του Γουόρεν Μπίτι έχει σε γενικές γραμμές μέτριες ερμηνείες, εκπληκτική ατμόσφαιρα αφού στον τομέα των οπτικών εφέ και της καλλιτεχνικής διεύθυνσης η ταινία είναι εξαιρετική, και αξιοπρεπή σκηνοθεσία.Εξίσου καλό ήταν και το ‘The Crow’(1994) του Άλεξ Πρόγια. Η ταινία, εκτός από την εκπληκτική της gothic ατμόσφαιρα, προσφέρει και την υπέροχη τελευταία ερμηνεία της καριέρας του αδικοχαμένου Brandon Lee. Ο Πρόγιας καταφέρνει να δημιουργήσει ένα ιδανικό περιβάλλον για το θέμα της ταινίας, τέτοιο που κανένα από τα επόμενα sequel δεν πέτυχε. Το πρώτο Crow είναι από τις λίγες ταινίες που δεν επιχείρησε να κάνει εμπορικό το θέμα της, όπως έκαναν οι επόμενες δύο συνέχειες της, οι οποίες στόχευσαν στην δράση και στο αίμα και απέφυγαν την ουσία του κόμικ.
Η ίδια προσπάθεια για εμπορικότητα εφαρμόστηκε και στο ‘Men In Black’(1997) του Μπάρι Σκόλνικ με μεγάλη επιτυχία. Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι δόθηκαν σε δύο από τους δημοφιλέστερους Αμερικανούς ηθοποιούς της εποχής, η παραγωγή γέμισε την ταινία με εφέ και εξωγήινους και στοχεύοντας στην κωμική πλευρά του θέματός της, δημιούργησε μία μέτρια κωμωδία επιστημονικής φαντασίας. Πέντε χρόνια αργότερα προβλήθηκε και το πολυαναμενόμενο sequel του έργου, το οποίο, όμως, ήταν πολύ κατώτερο του πρώτου.Η επόμενη μεταφορά κόμικ στον κινηματογράφο έγινε δύο χρόνια αργότερα, με ήρωα τον πασίγνωστο Γαλάτη Αστερίξ, ένα δημιούργημα των πολύ σημαντικών Γκοσινύ (Λούκυ Λουκ, Ιζνογκούτ κ.α.) και Ουντερζό. Η πρώτη από τις τρεις ταινίες της σειράς, το ‘Asterix Et Obelix Contre Cesar’(1999) αναδείχθηκε ως μία από τις εμπορικότερες ταινίες της χρονιάς, τόσο για την συμμετοχή αρκετών γνωστών Ευρωπαίων ηθοποιών, όπως των Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Κριστιάν Κλαβιέ και Ρομπέρτο Μπενίνι, όσο και για την πολυπληθή παρουσία των φανατικών αναγνωστών του κόμικ στους κινηματογράφους. Παρόλη την μεγάλη επιτυχία του, όμως, το φιλμ του Κλοντ Ζιντί χαρακτηρίστηκε ως ανιαρό για το ευρύ κοινό, αλλά συμπαθητικό εώς αρκετά καλό για τους φαν του Γαλάτη ήρωα. Η δεύτερη και καλύτερη ταινία της σειράς είναι το ‘Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre’(2002) του Αλέν Σαμπά. Ο νέος σκηνοθέτης προτίμησε να την πλουτίσει με περισσότερη δράση και οι πολύ ευχάριστες ερμηνείες των Γάλλων ηθοποιών έκαναν την διαφορά. Το μοναδικό μειονέκτημα του φιλμ είναι ότι ένα μεγάλο μέρος των αστείων ήταν αντιληπτό αποκλειστικά από τους γνώστες της Γαλλικής γλώσσας.Η τρίτη, πρόσφατη ταινία των Γαλατών είναι το ‘Asterix aux Jeux Olympiques’(2008) μία πολύ κακή ταινία από σκηνοθετική άποψη, διασκεδαστική εώς κάποιο σημείο, αλλά κουραστική αργότερα. Το ίδιο κακές και οι ερμηνείες, εκτός από αυτήν του απολαυστικού Αλέν Ντελόν στο ρόλο του Ιούλιου Καίσαρα.

Up (2009)

Ο Carl Fredricksen έζησε μια πολύ ευτυχισμένη μέχρι τώρα ζωή μαζί με τη γυναίκα του που δυστυχώς τον άφησε μόνο του, αλλά δε κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρο και των 2 τους, να ταξιδέψουν στη Νότιο Αμερική και να ζήσουν την περιπέτεια, καθώς κάθε φορά κάτι γινόταν και τους άλλαζε τα σχέδια! Έτσι τώρα στα 78, έχοντας χάσει τη γυναίκα του και αρνούμενος να πουλήσει το σπίτι του για να χτιστεί ένας ακόμη ουρανοξύστης αποφασίζει να δραπετεύσει και να ζήσει τη περιπέτεια που χρωστούσε μαζί με ολόκληρο το σπίτι του! Στη νέα αυτή αρχή θα έχει παρέα έναν 8χρονο μικρό εξερευνητή, ένα τεράστιο εξωτικό πουλί και έναν σκύλο που μιλάει!!!
Το Up είναι η δέκατη ταινία των Disney/Pixar και σαφέστατα μία από τις καλύτερες! Η σκηνοθεσία των Pete Docter και Bob Peterson είναι εξαιρετική και αυτό γιατί η ταινία αντιμετωπίζεται σαν μια κανονική ταινία δράσης και όχι σαν ένα cartoon. Το σενάριο είναι απίστευτα καλογραμμένο και κρατάει τον θεατή από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο με τους αξιαγάπητους χαρακτήρες του, τις πανέξυπνες ατάκες του, το εύστοχο χιούμορ του και φυσικά τη πρωτότυπη πλοκή του. Οι σκηνές της καταδίωξης πάνω στους βράχους θα σας κόψουν την ανάσα. Προσέξτε ιδιαίτερα τη σκηνή στην αρχή του φιλμ όπου μόνο με την υπόκρουση μουσικής βλέπουμε τα παιδικά χρόνια του ήρωα, τον γάμο του, το γιατί ανέβαλλαν συνεχώς το ταξίδι τους, μέχρι και το θάνατο της συζύγου. Πρόκειται για μια από τις καλύτερες σκηνές που έχουν ποτέ συμπεριληφθεί σε ταινία κινουμένων σχεδίων και ίσως η πιο συγκινητική. Την παιχνιδιάρικη, επική και νοσταλγική μουσική του Up υπογράφει ο συνεχώς ανερχόμενος Michael Giacchino, στη τρίτη του κιόλας συνεργασία με το στούντιο μετά τα αριστουργηματικά The Incredibles και Ratatouille. Πολύ καλή επιλογή έγινε και στους ηθοποιούς που δανείζουν τις φωνές τους στους χαρακτήρες ανάμεσα στους οποίους είναι οι Jordan Nagai, Ed Asner, Christopher Plummer. Και στην ελληνική εκδοχή του φιλμ έγινε επίσης καλή δουλειά καθώς βρίσκουμε τους Κώστα Βουτσά, Γιώργο Κωνσταντίνου και Γιώργο Καπουτζίδη να τα καταφέρνουν πολύ καλά. Το φιλμ είχε μια εκπληκτική πορεία στο αμερικανικό box office μαζεύοντας συνολικά 291,3 εκ. $. Πριν από την έναρξη του Up στον κινηματογράφο μπορείτε όπως γίνεται πάντοτε στις ταινίας της Pixar να παρακολουθήσετε το πολύ πολύ γλυκό κινούμενο σχέδιο μικρού μήκους Partly Cloudy! Δείτε το οπωσδήποτε για το εξαιρετικό του χιούμορ, την εντονότατη δράση του, την ξεχωριστή και ιδιαίτερη πλοκή του και εκείνο το αλησμόνητο τελευταίο πλάνο που θα σας κατασυγκηνίσει! Μη το χάσετε...θα σας μαγέψει! Καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 9 στα 10

Brüno (2009)

Ο Bruno είναι gay και παρουσιαστής μιας προκλητικής βραδινής εκπομπής για τη μόδα αλλά μετά από ένα φιάσκο σε μία επίδειξη μόδας χάνει τη δουλεία του. Τότε αποφασίζει να γίνει ο πιο διάσημος Αυστριακός μετά από τον Χίτλερ και για να το πετύχει αυτό ταξιδεύει σε όλο το κόσμο. Ανάμεσα στα άλλα πηγαίνει στην Αμερική και προσπαθεί να βρει ρόλο σε κάποια ταινία, αποκτά παιδί από την Αφρική και καταφεύγει σε καθολικό ιερέα για να πάψει να είναι gay.
Ο Sacha Baron Cohen επέστρεψε με μια νέα ιδέα...οι προθέσεις σε κάποια σημεία μπορεί να ήταν καλές (φιλανθρωπία, ομοφοβία)...δυστυχώς όμως το συνολικό αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό. Η σκηνοθεσία του Larry Charles είναι ανύπαρκτη. Το σενάριο τελείως σχηματικό. Οι σκηνές γύρω από τη σεξουαλικότητα του ήρωα προσπαθούν να είναι αστείες, προκλητικές, ίσως και σοκαριστικές για τους περισσότερους αλλά καταλήγουν να είναι χοντροκομμένες και απλά χαζές. Γενικά η ταινία είναι γυρισμένη λες και όλα τα βλέπουμε από κρυφή κάμερα και είναι έντονη η προσπάθεια να φαίνονται οι καταστάσεις πραγματικές και αυθόρμητες αλλά τελικά δε πείθουν. Ο Sacha Baron Cohen, που στο Sweeney Todd του Tim Burton έδειξε το ταλέντο του, εδώ είναι απίστευτα μεταμορφωμένος αλλά μέχρι εκεί. Αυτό που κάνει είναι να περιφέρει τον χαρακτήρα του από σκηνή σε σκηνή χωρίς τίποτε άλλο όμως. Στο τέλος της ταινίας ο Bruno ερμηνεύει ένα τραγούδι στο οποίο συμμετέχουν οι Bono, Elton John, Snoop Dogg και Sting. Η ταινία είχε μια μέτρια πορεία στο αμερικανικό box office μαζεύοντας συνολικά 59,9 εκ. $. Μη το δείτε γιατί η σάτιρα δε προκύπτει σχεδόν ποτέ και γιατί δυστυχώς η υπερβολή και η χαζομάρα είναι διάχυτες παντού. Απλά ανεκδιήγητο...

Βαθμολογία: 2 στα 10

United 93 (2006)

Είμαστε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και έχει ξημερώσει 11 Σεπτεμβρίου του 2001. Τέσσερις μουσουλμάνοι ετοιμάζονται ψυχολογικά γι' αυτό που πρόκειται να κάνουν τις επόμενες ώρες. Φτάνουν στο αεροδρόμιο και μαζί με τους υπόλοιπους επιβάτες και φυσικά το πλήρωμα του αεροπλάνου επιβιβάζονται στη πτήση 93. Λίγο μετά καταλαμβάνουν το αεροσκάφος σκοτώνοντας τους κυβερνήτες και όχι μόνο. Στο έδαφος επικρατεί αναστάτωση καθώς μια πτήση έχει σταματήσει να απαντά στον ασύρματο και έχει αλλάξει πορεία. Καταλαβαίνουν πως πρόκειται για αεροπειρατεία, κάτι που είχε να συμβεί σχεδόν 20 χρόνια. Στη συνέχεια γίνεται το ίδιο και με δεύτερη πτήση. Ακολουθεί πανικός καθώς 2 αεροπλάνα πέφτουν πάνω στους Δίδυμους Πύργους και ένα τρίτο πάνω στο Πεντάγωνο. Οι επιβάτες της πτήσης 93 μαθαίνουν επικοινωνώντας με τους δικούς τους τι έχει γίνει και με άλλα αεροπλάνα και αποφασίζουν να επιτεθούν στους αεροπειρατές.
Το United 93 μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη την ιστορία της τέταρτης πτήσης εκείνης της τραγικής μέρας και συγκεκριμένα την ιστορία του αεροπλάνου που δε βρήκε το στόχο του. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Paul Greengrass, γνωστός κυρίως από τα The Bourne Supremacy και The Bourne Ultimatum που μας δίνει μια απίστευτα δυνατή ταινία γεμάτο συναισθήματα και ένταση. Πολύ εύστοχα κανένας "μεγάλος" ηθοποιός δε συμμετέχει στο φιλμ αφού σκηνοθέτης και παραγωγοί θέλουν όλη η προσοχή του θεατή να είναι στραμμένη στην ίδια την ιστορία. Μια ιστορία που το γεγονός ότι βασίζεται στη πραγματικότητα της δίνει ακόμη μεγαλύτερη δύναμη. Οι σκηνές στα κέντρα συντονισμού της πολιτικής αεροπορίας αλλά και σ' αυτά του στρατού στο πρώτο μέρος της ταινίας έχουν αρκετό ενδιαφέρον και δείχνουν με μοναδικό τρόπο την αναστάτωση που επικράτησε. Στο δεύτερο όμως μέρος του το φιλμ απογειώνεται και απλά συγκλονίζει. Οι σκηνές μέσα στο αεροσκάφος κόβουν την ανάσα με τη συναισθηματική φόρτιση που προκαλούν και με τον ρεαλισμό τους. Η σκηνή όπου αρκετοί επιβάτες επικοινωνούν με τους δικούς τους μόνο για τους πούνε πόσο πολύ τους αγαπούν, ξέροντας πως δε θα το ξανακάνουν στο μέλλον είναι σπαρακτικές και αλησμόνητες. Τη μινιμαλιστική και υπέροχη μουσική της ταινίας υπογράφει ο εξαιρετικά ταλαντούχος John Powell. Το φιλμ πήγε συμπαθητικά στο αμερικανικό box office μαζεύοντας συνολικά 31,4 εκ. $ που δεν είναι καθόλου άσχημα αν σκεφτεί κανείς πως δεν υπήρχε ο μεγάλος πρωταγωνιστής. Στο dvd πέρα από τη ταινία μπορείτε να βρείτε ένα ντοκυμαντέρ όπου παρουσιάζονται οι οικογένειες των θυμάτων της πτήσης και το πως τις προσέγγισαν οι παραγωγοί, σχολιασμό του φιλμ από τον σκηνοθέτη και μια λίστα με τα ονόματα των θυμάτων. Δείτε το οπωσδήποτε γιατί απλά θα σας κόψει την ανάσα. Καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 8 στα 10

The Jacket (2005)

Ο Jack Starks πήρε μέρος στον πόλεμο του περσικού κόλπου και όλοι τον είχαν για νεκρό όταν ένα παιδί τον πυροβόλησε στο κεφάλι. Εκείνος όμως επέζησε και επέστρεψε στην πατρίδα του έχοντας όμως αμνησία. Γυρίζοντας βρέθηκε κατηγορούμενος για τη δολοφονία ενός αστυνομικού και μετά τη δίκη κλείστηκε σε μια ψυχιατρική κλινική όπου ο Dr. Becker προσπάθησε να τον βοηθήσει με έναν αμφιλεγόμενο τρόπο θεραπείας. Αφού του έδινε πειραματικά φάρμακα, τον έδενε με έναν ζουρλομανδύα και τον έκλεινε σε ντουλάπι νεκροτομείου. Μέσα στο ντουλάπι και στη κατάσταση που βρίσκεται ο Jack Starks ξαφνικά ξυπνάει στο μέλλον. Εκεί συναντά την Jackie Price και ανακαλύπτει πως σε 4 μέρες θα πεθάνει. Οι 2 τους θα προσπαθήσουν να βρουν την άκρη του μυστηρίου και να προλάβουν τον θάνατο.
Αρκετά έξυπνη η ιστορία αυτού του θρίλερ φαντασίας που έχει όμως και έντονα δραματικά σημεία. Τον ρόλο του Jack Starks έχει αναλάβει ο βραβευμένος με όσκαρ Adrien Brody και είναι πραγματικά πολύ καλός καθώς καταφέρνει να μεταδώσει στον θεατή το πόσο ευάλωτος είναι αλλά και το πόσο αποφασισμένος να βρει την άκρη. Τον ρόλο της εξαρτημένης από το αλκοόλ και όχι μόνο Jackie Price έχει αναλάβει η Keira Knightley που κερδίζει τις εντυπώσεις αφού δε θυμίζει καθόλου τον εαυτό της στις ταινίες που τη καθιέρωσαν όπως στα περιπετειώδη Pirates of the Caribbean και στα εποχής Atonement και Pride & Prejudice. Στο ρόλο του γιατρού Becker εμφανίζεται ο αξιοπρεπέστατος Kris Kristofferson, στο ρόλο της γιατρού Lorenson η πολύ καλή Jennifer Jason Leigh, ενώ μικρό ρόλο έχει και ο νέος James Bond Daniel Craig ο οποίος υποδύεται έναν ασθενή της κλινικής και είναι αγνώριστος. Η αρκετά καλή σκηνοθεσία είναι του John Maybury που στο παρελθόν έχει σκηνοθετήσει πολλά βίντεο κλιπς γνωστών καλλιτεχνών ανάμεσα στα οποία και το Nothing Compares 2 U της Sinéad O'Connor. Η σχεδόν απαρατήρητη μουσική ανήκει στον Brian Eno. Το σενάριο είναι καλογραμμένο και κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή με τα παιχνίδια του χρόνου. Η ταινία είχε μια κακή πορεία στο αμερικανικό box office μαζεύοντας μόλις 6,3 εκ. $ συνολικά. Στο dvd εκτός από το φιλμ μπορείτε να βρείτε ανάμεσα στα άλλα συνεντεύξεις με τον σκηνοθέτη, τους ηθοποιούς και διάφορους άλλους συντελεστές, κομμένες σκηνές, εναλλακτικές σκηνές και τρία εναλλακτικά φινάλε, καθώς και το trailer της ταινίας. Δείτε το για τις πολύ καλές ερμηνείες, το ενδιαφέρον ξεδίπλωμα της ιστορίας, τα αλλεπάλληλα Deja Vu, τη συναισθηματική φόρτιση που προκαλεί και το γλυκό και "ανοιχτό" του φινάλε! Καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 7 στα 10

Όταν το κόμικ συνάντησε τον κινηματογράφο… (Α' Μέρος)

Τα κόμικς, γνωστά και ως ένατη τέχνη, είναι μια μορφή οπτικής τέχνης που αποτελείται από εικόνες που συνήθως συνδυάζονται με κείμενο, το οποίο συχνά βρίσκεται σε συννεφάκια ή λεζάντες. Τα κόμικς εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στις αρχές του 20ου αιώνα, με τα λεγόμενα comic strips που αφηγούνταν μία μικρή ιστορία σε μία απλή λωρίδα με ελάχιστα καρέ στη σειρά, τα οποία δημοσιεύονταν σε εφημερίδες ή περιοδικά. Αργότερα, τα κόμικς έφτασαν στην τελειότερη μορφή τους με τις Graphic Novels, εικονογραφημένες νουβέλες ή άλμπουμ. Η πρώτη graphic novel είναι κατά πολλούς το ‘Συμβόλαιο με τον Θεό και άλλες ιστορίες’ του Will Eisner, το οποίο είναι ίσως και το σημαντικότερο κόμικ στην ιστορία της 9ης τέχνης.
Οι δύο αντίπαλες εκδοτικές εταιρίες στον χώρο των κόμικς είναι η DC και η Marvel Comics και όλα τα κόμικς που μεταφέρθηκαν στην οθόνη είναι κάποιας απ’ αυτές. Αν και της Marvel άργησαν να μεταφερθούν στον κινηματογράφο, από το X-Men(2000) και μετά, η κόντρα ανάμεσά τους βρέθηκε στο προσκήνιο και οι φαν των κόμικς χωρίστηκαν σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Σε αυτό της DC (Batman, Superman) και σε αυτό της Marvel (Spider-man, X-Men).
Η πρώτη, βασισμένη σε κόμικ, σημαντική ταινία ήτανε αδιαμφισβήτητα το ‘Superman’(1978) του Ρίτσαρντ Ντόνερ. Η ταινία ενθουσίασε τότε κοινό και κριτικούς με τα υπέροχα οπτικά εφε της - για την εποχή της ήταν εντυπωσιακά - και τις εμφανίσεις γνωστών ηθοποιών, όπως του Μάρλον Μπράντο, στο ρόλο του πατέρα του Superman, και του καταπληκτικού Τζιν Χάκμαν, στο ρόλο του Λεξ Λούθορ. Η κωμική νότα που περιείχε η ταινία ήτανε απολαυστική και την διαφοροποιεί από τις υπόλοιπες μέχρι και σήμερα, αφού είναι μία απ’ τις λίγες σειρές ταινιών που έμεινε στο πνεύμα του κλασικού κομικ. Παρόλα αυτά, επειδή στην εποχή που γυρίστηκε δεν είχε εξελιχθεί η τεχνολογία των ειδικών εφε, για τους σημερινούς ‘απαιτητικούς’ θεατές αυτά φαντάζουν, πια, αστεία. Όπως ήτανε αναμενόμενο ακολούθησαν και τα απαραίτητα sequels. Το Superman 2 ήταν ισάξιο με την πρώτη ταινία, αλλά οι επόμενες δύο αποτέλεσαν σκέτη απογοήτευση για το κοινό και κυρίως για τους λάτρεις του υπεράνθρωπου. Η παραγωγή των ταινιών του Superman σταμάτησε, και οι θαυμαστές του έπρεπε να περιμένουνε μέχρι το 2006 για να απολαύσουνε ξανά μία νέα περιπέτεια του αγαπημένου τους ήρωα.

Η αποτυχία των τελευταίων ταινιών του Superman σήμανε την επέλαση νέων υπερηρώων στην μεγάλη οθόνη, με πρώτο απ’ όλους τον Batman τον ‘ανθρώπο-νυχτερίδα’, όπως μεταφράζεται στα ελληνικά. Την σκηνοθεσία της δεύτερης απόπειρας του να μεταφερθεί ο Βatman στην μεγάλη οθόνη - η πρώτη ήτανε το 1966 με το ‘Batman: The Movie’ του Λεσλι Μάρτινσον, ένας ύμνος για τα λεγόμενα καλτ φιλμς – ανέλαβε ο Τιμ Μπαρτον, ο ‘παραμυθάς’ του σύγχρονου κινηματογράφου. Ο ‘Batman’(1989) υπήρξε μία μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, αλλά και μία εξαιρετική σύγχρονη ταινία. Ο Τιμ Μπάρτον κατάφερε να δώσει μία νέα ‘σκοτεινή’ πνοή στον ήρωα, και να του δώσει σάρκα και οστά με τον καλύτερο τρόπο. Η νουάρ ατμόσφαιρα της ταινίας και η ερμηνεία του εκπληκτικού Τζακ Νίκολσον, στον ρόλο του Τζόκερ, έκαναν την ταινία ξεχωριστή και εκτόξευσαν την καριέρα του Μπάρτον στα ύψη. Η επέλαση των υπέρ-ηρώων στο κινηματογράφο άρχισε. Το ‘Batman’ έδωσε το σύνθημα της εκκίνησης για ένα νέο κινηματογραφικό ‘κύμα’.
Η επιτυχία του πρώτου έργου παρότρυνε τους συντελεστές να σχεδιάσουν μία επόμενη περιπέτεια του ήρωα, κάτι που πραγματοποιήθηκε το 1992 με το ‘Batman Returns’ και σκηνοθέτη ξανά τον Τιμ Μπαρτον. Η δεύτερη ταινία του ‘ανθρώπου-νυχτερίδα’ δεν φάνηκε να ξεπερνάει την πρώτη. Σε ερμηνευτικό επίπεδο είναι τέλεια, αλλά το σενάριο – που στην πρώτη ταινία ήταν πιο ενδιαφέρον – μας απογοητεύει, κυρίως προς το τέλος της, όπου γίνεται πιο παιδικό.

Παρόλα αυτά, όσο κι αν φαίνεται απίθανο, δεν άρεσε στους παραγωγούς και έτσι ανέθεσαν στον Τζοελ Σουμάχερ τις επόμενες δύο συνέχειες, οι οποίες είχαν μεν πληθώρα από σταρ, αλλά απλοϊκό σενάριο, πολύ κακή σκηνοθεσία και λιγότερη σκοτεινή ατμόσφαιρα, απ’ αυτήν που μας είχαν συνηθίσει οι παλαιότερες ταινίες. Ειδικά το ‘Batman and Robin’(1997) ήταν μία ολοκληρωτική αποτυχία, θεωρήθηκε από πολλούς ως η χειρότερη μεταφορά ‘χάρτινου ήρωα’ στον κινηματογράφο και έκανε την παραγωγή των ταινιών Batman να σταματήσει για πολλά χρόνια.

Coraline (2009)

Η 11χρονη Coraline μετακομίζει στο νέο της σπίτι μαζί με τους πολυάσχολους γονείς της! Η μοναξιά που νοιώθει αυξάνεται συνεχώς καθώς οι φίλοι της της λείπουν και οι γονείς της δείχνουν να μην έχουν καθόλου χρόνο γι' αυτήν...Η γνωριμία της με ένα μικρό αγόρι αλλά και τους περίεργους γείτονες θα κάνει κάπως τα πράγματα καλύτερα! Ξαφνικά όλα θα αλλάξουν όταν θα βρει μια μικρή πόρτα σε έναν τοίχο του σπιτιού της και περνώντας μέσα από αυτήν θα ανακαλύψει έναν παράλληλο κόσμο, μια ουσιαστικά εναλλακτική εκδοχή της ζωής της όπου όλα είναι όπως τα θέλει! Θα ενθουσιαστεί με τον μαγικό κόσμο αλλά αυτό μόνο στην αρχή αφού τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται!
Το Coraline είναι φτιαγμένο με μια ιδιαίτερη τεχνική, το stop-motion animation, όπως και οι παλιότερες δουλειές του Henry Selick, δηλαδή τα κλασικά πλέον Tim Burton 's The Nightmare Before Christmas και James and the Giant Peach! Και εδώ όπως και στα προηγούμενα ο Selick εντυπωσιάζει! Η ταινία είναι αρκετά σκοτεινή, δεν απευθύνεται σε πολύ μικρά παιδιά καθώς τρομάζει αρκετά και μαγεύει με το ευφάνταστο σενάριό της που βασίζεται στην ομότιτλη νουβέλα του Neil Gaiman! Τα κουμπιά που έχουν για μάτια οι "άνθρωποι" του παράλληλου κόσμου ανατριχιάζουν! Ανάμεσα στους ηθοποιούς που δανείζουν τις φωνές τους στους χαρακτήρες της ταινίας με μεγάλη μάλιστα επιτυχία είναι οι Dakota Fanning (Coraline) και Teri Hatcher (μητέρα/άλλη μητέρα)...Τη μαγευτική και χορωδιακή μουσική της ταινίας υπογράφει ο πασίγνωστος από τα Παιδιά της Χορωδίας Bruno Coulais! Η ταινία παρά το γεγονός ότι δεν είναι για μικρά παιδιά κατάφερε να βρει το κοινό της και να κάνει μια πολύ καλή πορεία στο αμερικανικό box office μαζεύοντας 75 εκ. $! Με τα παιδιά σας ή χωρίς σας προτείνω να νοικιάσετε και να δείτε σε dvd αυτή τη "στοιχειωμένη" και τόσο διαφορετική ταινία κινουμένων σχεδίων! Στο dvd μάλιστα εκτός από τη ταινία μπορείτε ανάμεσα στα άλλα να βρείτε το πως γυρίστηκε αλλά και κάποιες κομμένες σκηνές. Αξίζει πραγματικά τον κόπο να γνωρίσετε από κοντά το κορίτσι με τα γαλάζια μαλλιά! Καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 8 στα 10

The Taking Of Pelham 1 2 3 (2009)

Ο Walter Garber είναι συντονιστής κυκλοφορίας στο μετρό της Νέας Υόρκης όταν μια μέρα που έμοιαζε ήρεμη και απλή όπως όλες βρίσκεται μπλεγμένος στην ομηρία του συρμού Pelham 1 2 3. Μια τετραμελής ομάδα με αρκετά όπλα και άγριες διαθέσεις και με αρχηγό τον Ryder καταλαμβάνουν το τρένο και αφού έρχονται σε επικοινωνία με τον Walter Garber ζητούν ένα τεράστιο χρηματικό ποσό και απειλούν πως αν αυτό το ποσό δε τους παραδοθεί μέσα σε μία ακριβώς ώρα θα αρχίσουν να εκτελούν τους επιβάτες, έναν κάθε ένα λεπτό που θα καθυστερούν. Μάλιστα η εκτέλεση του μηχανοδηγού δείχνει ότι πρόκειται για αδίστακτο εγκληματία. Τα λεφτά αρχίζουν να συγκεντρώνονται και ο Walter Garber θα κάνει τα πάντα για να σταματήσει τον Ryder και να σώσει τους ομήρους.
Το The Taking of Pelham 1 2 3, που αποτελεί remake ομότιτλης ταινίας του 1974, είναι η νέα ταινία του Tony Scott που στο παρελθόν μας έχει δώσει αξιοπρεπέστατες περιπέτειες αγωνίας όπως τα Crimson Tide, Enemy of the State, Spy Game και Deja Vu...Και αυτή του η ταινία είναι επίσης αξιοπρεπέστατη και με αρκετό ενδιαφέρον. Η σκηνοθεσία του Scott είναι γρήγορη και εντυπωσιακή! Τον ρόλο του Walter Garber έχει αναλάβει ο πάντα εξαιρετικός Denzel Washington, ενώ στον αντίποδα τον ρόλο του "κακού" Ryder έχει αναλάβει ο John Travolta που δείχνει να του αρέσει πολύ και να τον διασκεδάζει αρκετά! Τον ειδικό στις διαπραγματεύσεις της αστυνομίας υποδύεται ο επίσης μοναδικός John Turturro και τον ρόλο του δημάρχου της Νέας Υόρκης ο συμπαθέστατος James Gandolfini. Τη ταιριαστή και ηλεκτρονική στο μεγαλύτερο μέρος της μουσική της ταινίας υπογράφει ο μόνιμος πλέον συνεργάτης του Tony Scott, Harry Gregson-Williams, που οι περισσότεροι τον ξέρετε από τα δύο εξαιρετικά του soundtracks για τα The Chronicles of Narnia. Οι σκηνές είναι πολύ καλά στημένες και η λίγη δράση που υπάρχει εντυπωσιάζει. Ωστόσο η ταινία έχει και ένα βασικό μειονέκτημα. Είναι κάτι που έχετε δει στον κινηματογράφο πολλές πολλές φορές. Το The Taking of Pelham 1 2 3 είχε μια συμπαθητική πορεία στο αμερικανικό box office μαζεύοντας συνολικά 65 εκ. $. Δείτε το για τις καλές ερμηνείες του, την καλοστημένη δράση του, την αγωνία του και το προβλέψιμο αλλά δυνατό φινάλε του. Μη περιμένετε βέβαια να δείτε και τη περιπέτεια της χρονιάς...Καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 6,5 στα 10