Julie & Julia (2009)

Η Julia Child μετακομίζει μαζί με τον άντρα της στο Παρίσι τη δεκαετία του 40. Θέλει να βρει κάτι ενδιαφέρον να κάνει καθώς έχει αμέτρητο ελεύθερο χρόνο. Αφού ασχοληθεί με αρκετά πράγματα που κανένα όμως δε τη κερδίζει πηγαίνει σε μια σχολή εκμάθησης της γαλλικής κουζίνας χωρίς προηγουμένως να έχει καμία απολύτως σχέση με το μαγείρεμα. Σύντομα θα γίνει πολύ καλή μαγείρισσα και θα ξεκινήσει τη μακροχρόνια συγγραφή ενός οδηγού μαγειρικής της γαλλικής κουζίνας στα αγγλικά μαζί με δύο φίλες της. Η Julie Powell είναι υπάλληλος σε ένα γραφείο υποστήριξης των θυμάτων της επίθεσης στους δίδυμους πύργους στις 11/9 και η ζωή της είναι αρκετά μίζερη παρά το γεγονός ότι είναι παντρεμένη με έναν υπέροχο άνθρωπο που την κάνει πολύ ευτυχισμένη. Νιώθει όμως πως κάτι της λείπει και έτσι βάζει ένα στοίχημα με τον εαυτό της. Να βάλει κάποιο στόχο, τον οποίο θα καταφέρει να φέρει εις πέρας μέσα σε ένα χρόνο. Συγκεκριμένα έχει βάλει στόχο να μαγειρέψει και τις 524 συνταγές της Julia Child μέσα σε 365 μέρες. Την όλη της προσπάθεια καταγράφει καθημερινά σε ένα blog. Η προσπάθεια ξεκινά, οι μέρες κυλούν, το blog έχει επιτυχία και η Julie απορροφάτε τόσο πολύ που παραμερίζει ακόμη και τον άντρα της.
Το Julie & Julia βασίζεται σε δύο πραγματικές ιστορίες δύο γυναικών. Της Julia Child και της Julie Powell. Δύο γυναικών που έζησαν σε διαφορετικό τόπο και χρόνο. Τη σκηνοθεσία αυτής της ρομαντικής κομεντί έχει αναλάβει η πολύ έμπειρη σ' αυτό το κινηματογραφικό είδος Nora Ephron που στο παρελθόν μας έχει δώσει ανάμεσα στα άλλα και τα πολύ καλά και αξιομνημόνευτα Sleepless in Seattle και You've Got Mail. Η δουλειά που μας παρουσιάζει είναι και εδώ πολύ καλή. Αξιοποιεί στο έπακρο τις δύο πρωταγωνίστριές της και δίνει αμέτρητες στιγμές γλύκας και τρυφερότητας. Τον ρόλο της Julia Child έχει αναλάβει η απίστευτη Meryl Streep, η οποία δίνει για άλλη μια φορά ρεσιτάλ ερμηνείας καθώς εμφανίζεται τόσο διαφορετική απ' ότι συνήθως που μέχρι και τη χροιά της φωνής της έχει αλλάξει. Τον ρόλο της Julie Powell έχει αναλάβει η εξαιρετική Amy Adams που οι περισσότεροι έχουν γνωρίσει μέσα από το Enchanted της Disney. Ο ρόλος της εύθραυστης αλλά και αποφασισμένης Julie Powell της ταιριάζει απόλυτα. Πολύ καλή εμφάνιση πραγματοποιεί και ο Stanley Tucci στο ρόλο του άντρα της Julia Child. Το σενάριο που βασίζεται στο βιβλίο της ίδιας της Julie Powell είναι πολύ καλογραμμένο από την Nora Ephron και κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των θεατών καθώς μας ξεδιπλώνει την ιστορία των δύο γυναικών προχωρώντας πρώτα τη μία και μετά την άλλη. Τη νοσταλγική και παριζιάνικη μουσική της ταινίας υπογράφει ο ελληνικής καταγωγής και πολύ ανερχόμενος συνθέτης τα τελευταία χρόνια Alexandre Desplat. Πολύ καλή είναι και η μουσική επιμέλεια του φιλμ όπου ακούμε και τις φωνές των Charles Aznavour και Doris Day. Το Julie & Julia είχε μια πολύ καλή πορεία στο αμερικανικό box office το καλοκαίρι που μας πέρασε μαζεύοντας συνολικά 93,3 εκ. $. Δείτε το για τις εκπληκτικές ερμηνείες των Meryl Streep και Amy Adams, τη γλύκα του και τη συγκίνησή του, τους καλούς του ρυθμούς και γιατί με τα τόσα εκπληκτικά εδέσματα που μας παρουσιάζει το σίγουρο είναι πως θα σας ανοίξει την όρεξη. Καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 7,5 στα 10

Fame (2009)

Κάθε χρόνο το καλλιτεχνικό λύκειο της Νέας Υόρκης δέχεται χιλιάδες αιτήσεις από νέους και νέες που πιστεύουν πως έχουν ταλέντο στο χορό, στην υποκριτική, στο τραγούδι, στη σκηνοθεσία ή στο παίξιμο κάποιου μουσικού οργάνου. Οι θέσεις ωστόσο είναι μόλις διακόσιες. Ανάμεσα στους τυχερούς αυτή τη χρονιά είναι και οι Alice, Joy, Marco, Malik, Rosie και αρκετοί άλλοι πραγματικά ταλαντούχοι νέοι! Η πρώτη χρονιά ξεκινά, τα παιδιά τα δίνουν όλα στα απαιτητικά μαθήματα και καθώς τα έτη περνούν βιώνουν την επιτυχία, την αποτυχία, την εκμετάλλευση, την απογοήτευση, την απάτη, τον έρωτα και τη δόξα! Έτσι φτάνουν και στην αποφοίτηση που για άλλους είναι γλυκιά για άλλους όμως όχι και τόσο.
Το Fame είναι μια ελεύθερη διασκευή της ομότιτλης ταινίας του Alan Parker του 1980. Τη σκηνοθεσία αυτή τη φορά έχει αναλάβει ο χορογράφος Kevin Tancharoen που τα καταφέρνει σχετικά καλά στη πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα. Μας δίνει αρκετές δυνατές και εντυπωσιακές σκηνές που καταφέρνουν να ξεσηκώσουν τον θεατή. Μας δίνει όμως και μερικές συγκινητικές και γλυκιές στιγμές. Προσέξτε ιδιαίτερα τη σκηνή που οι μαθητές αυτοσχεδιάζουν στη καφετέρια του σχολείου, τη σκηνή του χορευτικού υπό τους ήχους του Black and Gold όπως και αυτή της παράστασης που δίνουν οι μαθητές κατά τη διάρκεια της αποφοίτησής τους! Οι νέοι ηθοποιοί που επιλέχτηκαν για τους κεντρικούς ρόλους των μαθητών είναι πραγματικά ταλαντούχοι. Ακούμε μερικές αξιοθαύμαστες φωνές και παρακολουθούμε αρκετούς εκπληκτικούς χορευτές! Στο νέο αυτό φιλμ εμφανίζεται στο ρόλο της διευθύντριας η Debbie Allen που έπαιζε και στη πρώτη ταινία του 1980! Για τη ταινία γράφτηκαν και μερικά υπέροχα τραγούδια ενώ στο φινάλε της ακούγεται και το πασίγνωστο Fame σε μια καλή και σύγχρονη διασκευή. Τη μουσική της ταινίας υπογράφει ο αρκετά έμπειρος Mark Isham. Το μεγάλο μειονέκτημα της ταινίας είναι ότι δεν έχει τίποτε περισσότερο να προσφέρει από αυτά που πρόσφερε η πρώτη ταινία, καθώς και ότι πολλές καταστάσεις τις αντιμετωπίζει επιφανειακά. Αυτό είναι που τελικά δε την απογειώνει σχεδόν ποτέ. Το νέο Fame δεν είχε καθόλου καλή πορεία στο αμερικάνικο box office μαζεύοντας συνολικά μόλις 20 εκ. $. Δείτε το για τα πολλά ταλέντα που εμφανίζονται, τα πολύ καλά χορευτικά, τις εξαιρετικές φωνές, τα κεφάτα τραγούδια, το δυνατό και εντυπωσιακό του φινάλε και γιατί απλά θα σας διασκεδάσει αρκετά. Καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 6,5 στα 10

Όταν το κόμικ συνάντησε τον κινηματογράφο... (Δ' Μέρος)

Την ίδια χρονιά, ο ‘άνθρωπος-νυχτερίδα’ επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη, μετά από 8 χρόνια απουσίας, λόγω της τεράστιας αποτυχίας του ‘Batman and Robin’ το 1997. Αυτή την φορά, ο Batman εμφανίζεται πιο ανθρώπινος, πιο σοβαρός, πιο ρεαλιστικός από την πρώτη φορά που τον συναντήσαμε το 1989. Το ‘Batman Begins’(2005) του ταλαντούχου Κρίστοφερ Νόλαν, έχει ρεαλιστικότερο σενάριο, καλύτερη σκηνοθεσία και ένα καταλληλότερο ηθοποιό για τον ρόλο του ήρωα.Μπορεί αυτή η ταινία να τα πήγε εξαίσια στους κινηματογράφους και να ενθουσίασε κοινό και κριτικούς, όμως η επόμενη ταινία με τον ‘Νυχτερίδα’, το ‘The Dark Knight’(2008) τα πήγε πολύ καλύτερα. Ο ‘Σκοτεινός Ιππότης’, όπως μεταφράζεται στα ελληνικά, σημείωσε τεράστια επιτυχία όπου κι αν προβλήθηκε και χαρακτηρίστηκε από τους φαν των κόμικς ως η καλύτερη μεταφορά ‘χάρτινου ήρωα’ στον κινηματογράφο . Και δεν έχουν άδικο, διότι η ταινία τα έχει όλα. Δυνατό σενάριο, εξαιρετικές ερμηνείες από τους ηθοποιούς και πολύ καλή σκηνοθεσία από τον Νόλαν, ο οποίος βελτίωσε κατά πολύ την τεχνική του στις σκηνές δράσης. Το σενάριο, επίσης, είναι βαθυστόχαστο και φιλοσοφημένο, ότι καλύτερο έχει γραφτεί ποτέ για ταινία που βασίζεται σε κόμικ.Πέντε χρόνια μετά το επιτυχημένο ‘From Hell’, μία ακόμη graphic novel του Άλαν Μουρ μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη. Το ‘V for Vendetta’(2006) είναι μεταφορά μίας από τις σημαντικότερες και πολυβραβευμένες graphic novel που έγιναν ποτέ. Πίσω από όλο το εγχείρημα βρίσκονται οι αδερφοί Γουατσόφσκι, γνωστοί από τα επιτυχημένα ‘Matrix’, οι οποίοι παρόλο που έγραψαν το σενάριο και υπέγραψαν την παραγωγή της ταινίας, ανέθεσαν την σκηνοθεσία της ταινίας στο μόνιμο συνεργάτη τους, Τζέιμς ΜακΤιγκ, ο οποίος καταφέρνει να δημιουργήσει μία εκπληκτική σκοτεινή ατμόσφαιρα, και να εκπλήξει τον θεατή με τις καλοστημένες σκηνές δράσης.Την ίδια χρονιά, ο Σούπερμαν μετά από 20 χρόνια απουσίας, επιστρέφει στον κινηματογράφο με τον Μπράιαν Σίνγκερ, αυτή την φορά, στη καρέκλα του σκηνοθέτη. Το ‘Superman Returns’(2006) είναι μία μέτρια επανάληψη των περιπετειών του υπεράνθρωπου, με εξαιρετικές ερμηνείες, όμως, ερμηνείες από τους Κέβιν Σπέισι και Μπράντον Ρουθ και με πολύ καλά εφέ. Η σκηνοθεσία του Σίνγκερ, ο οποίος άφησε τους X-Men που τον έκαναν γνωστό, για χάρη του Superman, κάνει εκπληκτική δουλειά στην σκηνοθεσία, χωρίς όμως να προσθέτει κάτι στο μύθο του υπεράνθρωπου.Έφτασε το 2007 και δύο μεταφορές ετοιμάζονται να βγουν στην μεγάλη οθόνη. Η μία είναι υπερπαραγωγή και η άλλη κουλτουριάρικη και διαφορετική. Οι ‘300’(2007) του Ζακ Σνάιντερ είναι με μία λέξη ένα υπερθέαμα, που υποσχέθηκε πολλά στους φαν του κόμικ και άλλους τους ικανοποίησε βαθύτατα και άλλους όχι. Η ταινία έχει φαντασμαγορική τεχνική - όλα είναι φτιαγμένα στον υπολογιστή, εκτός από τους ηθοποιούς -, η οποία καταφέρνει να δημιουργήσει μία καταπληκτική ατμόσφαιρα, στο στυλ της πολυδιαβασμένης graphic novel του Φρανκ Μίλερ, εξαιρετική σκηνοθεσία από τον Σνάιντερ – ίσως η καλύτερη σε μεταφορά κόμικ – αλλά απογοητεύει με το ‘υπερβολικό’ σενάριό της. Σαν συνολικό, όμως, αποτέλεσμα η ταινία εκπλήσσει και την καθιστά σε μία από τις καλύτερες μεταφορές graphic novel στον κινηματογράφο.Η δεύτερη είναι το ‘Persepolis’(2007) η συγκινητική αυτοβιογραφία της Μαργιάν Σατραπί, η οποία αφού σχεδίασε την αυτοβιογραφία της σε κόμικ, την μετέφερε μετά από χρόνια στην μεγάλη οθόνη με τον Βανσάν Παρονό και την ίδια στην καρέκλα του σκηνοθέτη. Χωρίς να πούμε πολλά λόγια, η ταινία είναι αδιαμφισβήτητα η καλύτερη μεταφορά κόμικ στον κινηματογράφο. Έχει αρτιότερη τεχνική από το ‘Sin City’, ομορφότερο θέμα από το ‘The Dark Knight’ και καλύτερη σκηνοθεσία από τους ‘300’. Το ‘Persepolis’ είναι ένα αριστούργημα του κινηματογράφου, ένας θρίαμβος του κινουμένου σχεδίου, το αποκορύφωμα της συνεργασίας της 7ης με την 9η τέχνη.Τα επόμενα χρόνια μόλις τέσσερις comic-to-film ταινίες βγήκαν στους κινηματογράφους. Οι δύο απ’ αυτές, το ‘Wanted’(2008) του Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ και το ‘The Spirit’(2009) του Φρανκ Μίλερ απογοήτευσαν τους φαν των συγκεκριμένων κόμικς και πήραν τις χειρότερες κριτικές από τους κριτικούς. Οι δύο υπόλοιπες, το ‘Iron Man’(2008) του Τζον Φαβρό και το ‘Watchmen’(2009) του Ζακ Σνάιντερ τα πήγαν πολύ καλά στα ταμία και άφησαν με τις καλύτερες εντυπώσεις κοινό και κριτικούς.
Με το ‘Watchmen’ το αφιέρωμά μας φτάνει στο τέλος του. Έχουμε φτάσει πια στο 2009 και έχουμε διανύσει πάνω από 30 χρόνια συνεργασίας της 7ης με την 9η τέχνη. Και η συνεργασία αυτή έχει αποφέρει πολλά. Είναι δύσκολο να το αντιληφθούμε, αλλά οι δύο τους έχουν πολλά κοινά μεταξύ τους. Το σημαντικότερο: Με τις εικόνες που δημιουργούν, καταφέρνουνε να μας ταξιδέψουνε σε ονειρικούς, εξωπραγματικούς κόσμους, και μας αποσπούν για λίγο από την κουραστική και δύσκολη καθημερινότητά μας.

Orphan (2009)

Η Kate και ο John είναι παντρεμένοι και έχουν δύο παιδιά, ωστόσο τη τραγική απώλεια ενός τρίτου αγέννητου παιδιού δε φαίνεται να είναι δυνατό να τη ξεπεράσουν. Ο γάμος τους δε πηγαίνει και τόσο καλά και η ψυχική υγεία της Kate κλονίζεται από εφιάλτες που έχουν να κάνουν με την απώλειά της. Έτσι αποφασίζουν να κάνουν κάτι που είχαν σκεφτεί από καιρό. Να υιοθετήσουν ένα παιδί και μάλιστα όχι πολύ μικρό και να δώσουν σ' αυτό τη συσσωρευμένη τους αγάπη. Φτάνοντας στο τοπικό ορφανοτροφείο την προσοχή τους αμέσως τη τραβά ένα κοριτσάκι λίγο διαφορετικό από τα υπόλοιπα με το όνομα Esther. Πολύ γρήγορα προχωρούν στην υιοθεσία της Esther και όλα δείχνουν υπέροχα όταν η μικρή μετακομίζει στο σπίτι της οικογένειας. Σύντομα όμως διάφορα ανησυχητικά γεγονότα θα συμβούν και θα κάνουν κυρίως τη μητέρα να καταλάβει πως κάτι δε πάει και τόσο καλά με την Esther. Η Kate χωρίς τη συμπαράσταση του άντρα της θα προσπαθήσει να μάθει τη κρύβεται στο παρελθόν της Esther ώστε να μπορέσει να προστατέψει την οικογένειά της αφού αρχίζει να πιστεύει πως βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο.
To Orphan είναι ένα θρίλερ τρόμου και αγωνίας με έντονο το δραματικό στοιχείο. Ο Jaume Collet-Serra που βρίσκεται πίσω από τη καρέκλα του σκηνοθέτη τα καταφέρνει πολύ καλά καθώς μας παρουσιάζει μια πολύ δυνατή ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος της. Στήνει με μαεστρία τις σκηνές του, τρομάζοντας πολλές φορές τον θεατή και δημιουργώντας μια εκπληκτικά απειλητική ατμόσφαιρα. Σκηνές όπως το τέλος της Sister Abigail, στο δεντρόσπιτο, με το ακυβέρνητο αυτοκίνητο, με το σπασμένο χέρι και κυρίως αυτή στο νοσοκομείο απλά συγκλονίζουν και μένουν στο μυαλό! Το σενάριο είναι πολύ καλογραμμένο, δεν αφήνει κανένα κενό, κρατά σε συνεχή αγωνία τον θεατή και απογειώνεται με την πρωτότυπη ανατροπή/αποκάλυψη του φινάλε! Τον ρόλο της μητέρας έχει αναλάβει η Vera Farmiga που αρκετοί θα τη θυμάστε από το αριστουργηματικό The Departed. Η ερμηνεία της είναι ιδιαίτερα πειστική και σε πολλές περιπτώσεις συγκλονιστική. Στο ρόλο του συζύγου της βλέπουμε τον αρκετά καλό Peter Sarsgaard. Το ρόλο της ορφανής και σατανικής Esther με το αγγελικό όμως πρόσωπο φέρνει σε πέρας με μεγάλη επιτυχία η Isabelle Fuhrman! Η ατμοσφαιρική και ταιριαστή μουσική του φιλμ είναι του John Ottman που στο παρελθόν έχει υπογράψει τη μουσική πολλών θρίλερ. Το Orphan είχε μια μέτρια πορεία στο αμερικανικό box office μαζεύοντας συνολικά 41,5 εκ. $. Δυστυχώς τα περισσότερα θρίλερ τα τελευταία χρόνια έχουν ανάλογη πορεία ανεξαρτήτου της ποιότητάς τους. Δείτε το για τις δραματικές του στιγμές που φορτίζουν συναισθηματικά, τις καλοδουλεμένες ερμηνείες από το σύνολο των ηθοποιών, το εμπνευσμένο του φινάλε, τους γρήγορους ρυθμούς του και γιατί είναι ένα από τα πιο αξιόλογα θρίλερ των τελευταίων ετών που κάτι έχει να πει πέρα από αυτά που κάποιος περιμένει. Καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 8 στα 10

G-Force (2009)

Ο Ben είναι ειδικός στο να εκπαιδεύει κάθε είδους ζώο. Μάλιστα νιώθει περισσότερο περήφανος για τα 3 του ινδικά χοιρίδια, τον Darwin που είναι αρχηγός της ομάδας, τη Juarez που είναι ειδική στις πολεμικές τέχνες και τον Blaster που είναι ειδικός στα όπλα. Την ομάδα συμπληρώνει ένας τυφλοπόντικας, ο Speckles που είναι ειδικός στους υπολογιστές. Η τετράδα αυτή μαζί με τον Mooch, μια μύγα έχουν το στόχο να γίνουν πράκτορες του FBI και θα το καταφέρουν αυτό αν αποδείξουν την αξία τους. Έτσι μια νύχτα και χωρίς να έχουν πάρει άδεια από τους ανωτέρους τους μπαίνουν κρυφά στο αρχηγείου του Saber που είναι ύποπτος για εμπορία όπλων, με σκοπό να βρούνε τα στοιχεία που θα τον ενοχοποιήσουν. Η αποστολή όμως δεν έχει τα αποτελέσματα που περίμεναν και έτσι το τμήμα τους κλείνει. Τα ινδικά χοιρίδια μεταφέρονται σε ένα pet shop. Εκεί συναντούν ένα άλλο ινδικό χοιρίδιο, τον Hurley και όλοι μαζί θα προσπαθήσουν να δραπετεύσουν και να σώσουν τον πλανήτη από τα καταστροφικά σχέδια του Saber.
Το G-Force είναι μια οικογενειακή περιπέτεια της Disney, με μπόλικη δράση, χιούμορ και αρκετά ομιλούντα ζώα. Πρόκειται για είδος στο οποίο μας έχει συνηθίσει εδώ και πολλά χρόνια το συγκεκριμένο στούντιο. Πίσω από τη σκηνοθεσία βρίσκεται ο ειδικός των οπτικών εφέ Hoyt Yeatman που στο παρελθόν έχει βραβευτεί και με όσκαρ γι' αυτά. Μάλιστα είναι η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά και δείχνει να τα καταφέρνει μια χαρά καθώς μας δίνει πολλές σκηνές έντονης δράσης που εντυπωσιάζουν. Η σκηνή της καταδίωξης όπου τα ινδικά χοιρίδια οδηγούν το ειδικά γι' αυτούς κατασκευασμένο όχημα είναι συναρπαστική. Το σενάριο είναι απλό και σαφέστατα παιδικό, ωστόσο κρύβει μια έκπληξη στο τέλος και αποζημιώνει με το άφθονο χιούμορ και τις ατάκες που περιέχει. Τα ινδικά χοιρίδια, όπως και όλα σχεδόν τα ζώα που εμφανίζονται είναι ψηφιακά και μάλιστα έχει γίνει πολύ καλή δουλεία στο σχεδιασμό τους μιας και δε δείχνουν καθόλου ψεύτικα. Γενικότερα τα εφέ είναι πολύ καλοφτιαγμένα και εντυπωσιακά. Τον ρόλο του "κακού" Saber έχει αναλάβει ο γνωστός από τα Underworld, τα Pirates of the Caribbean και όχι μόνο Bill Nighy. Στο ρόλο του Ben βλέπουμε τον ελληνικής καταγωγής και πασίγνωστο μετά από τη τεράστια επιτυχία του φετινού The Hangover Zach Galifianakis. Εξαιρετική επιλογή έγινε και στους ηθοποιούς που δανείζουν τις φωνές τους στους ψηφιακούς χαρακτήρες, καθώς ανάμεσά τους είναι οι Nicolas Cage, Steve Buscemi, Penelope Cruz, Jon Favreau και Sam Rockwell. Στην ελληνική εκδοχή της ταινίας βρίσκουμε τους Ζέτα Μακρυπούλια και Γιώργο Καραμίχο που κάνουν αρκετά καλή δουλειά. Η παιχνιδιάρικη και δυνατή μουσική της ταινίας είναι του Trevor Rabin. Αρκετά καλή και η μουσική επιμέλειά της με το Boom Boom Pow των Black Eyed Peas να ακούγεται πολύ ευχάριστα σε 2-3 σημεία της. Τη παραγωγή του φιλμ έχει κάνει ο μόνιμος σχεδόν συνεργάτης της Disney εδώ και πολλά χρόνια Jerry Bruckheimer. Η ταινία είναι γυρισμένη και σε μια πιο εντυπωσιακή 3D εκδοχή. Το G-Force είχε μια πολύ καλή πορεία στο αμερικανικό box office μαζεύοντας συνολικά 117,6 εκ. $. Δείτε το μαζί με τα παιδιά σας μιας και απευθύνεται πολύ περισσότερο σ' αυτά για τους αξιολάτρευτους χαρακτήρες, τη συνεχόμενη δράση, τα υψηλής ποιότητας οπτικά εφέ και γιατί είναι μια κλασική οικογενειακή περιπέτεια που θα σας διασκεδάσει. Καλή διασκέδαση λοιπόν και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 6,5 στα 10

The Ugly Truth (2009)

Η Abby Richter είναι τηλεοπτικός παραγωγός σε μια πρωινή εκπομπή. Είναι μόνη της εδώ και καιρό καθώς περιμένει να βρει τον τέλειο άντρα. Η καθημερινότητά της διαταράσσεται όταν εξαιτίας των χαμηλών νούμερων τηλεθέασης της εκπομπής που κάνει τη παραγωγή τα αφεντικά της προσλαμβάνουν τον Mike Alexander. Ο Mike μιλά με αρκετά πικάντικο και τολμηρό τρόπο για τις συνήθως άσχημες αλήθειες στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών και γι' αυτό γίνεται αντιπαθής στην Abby. Ξαφνικά ένας νέος, πανέμορφος γείτονας κάνει την εμφάνισή του στη ζωή της. Τότε ο Mike βλέποντας πως η Abby δεν έχει καμία τύχη μαζί του της προτείνει να τη βοηθήσει να τον κερδίσει και να κάνει όμως ακριβώς ότι της λέει. Αν δε τα καταφέρει να τον κερδίσει της υποσχέθηκε πως θα παραιτηθεί από τη δουλειά και θα την απαλλάξει από την παρουσία του. Η επιχείρηση τέλειος άντρας ξεκινά, η μοίρα όμως έχει άλλα σχέδια...
Το The Ugly Truth είναι μια ρομαντική κομεντί με αρκετό όμως χιούμορ. Ο σκηνοθέτης Robert Luketic που στο παρελθόν μας έχει δώσει τα επιτυχημένα Legally Blonde και Monster-in-Law τα καταφέρνει μια χαρά. Μας παρουσιάζει μερικές ξεκαρδιστικές σκηνές και εκμεταλλεύεται στο έπακρο το ταλέντο των δύο πρωταγωνιστών του αλλά και την εμφάνισή τους. Σκηνές όπως αυτή της πρώτης γνωριμίας με τον νέο γείτονα, αυτή στο εστιατόριο αλλά και αυτή στο γήπεδο θα σας κάνουν να γελάσετε αβίαστα. Τον ρόλο της Abby Richter έχει αναλάβει η πανέμορφη και πάρα πολύ καλή και αστεία Katherine Heigl, γνωστή κυρίως από το Grey’s Anatomy. Ο τρόπος που μιλά και αντιδρά σ΄αυτά που της συμβαίνουν θα σας κερδίσει σίγουρα. Τον ρόλο του Mike Alexander έχει αναλάβει ο πασίγνωστος από το 300 Gerard Butler που φαίνεται να τον καταδιασκεδάζει, αφού μας δείχνει το πλούσιο κωμικό του ταλέντο. Η χημεία ανάμεσα στους δυο τους είναι πολύ καλή. Το σενάριο αν και απλό και προβλέψιμο είναι γεμάτο από έξυπνες ατάκες, ξεκαρδιστικές καταστάσεις και γενικά είναι αρκετά καλογραμμένο. Φυσικά πέρα από το μπόλικο χιούμορ υπάρχουν και οι γλυκές και συγκινητικές στιγμές, απαραίτητες σε κάθε ρομαντική κομεντί. Την ευχάριστη μουσική της ταινίας υπογράφει ο πολύ καλός Aaron Zigman που οι περισσότεροι γνωρίζουν μέσα από το αριστουργηματικό The Notebook. Πολύ καλή και η επιλογή των τραγουδιών που ακούγονται στη ταινία όπως το Hot N Cold της Katy Perry που παίζει κατά τη διάρκεια των εναρκτήριων τίτλων. Το The Ugly Truth έχει κάνει μια καλή πορεία στο αμερικάνικό box office μαζεύοντας συνολικά μέχρι τώρα 89 εκ. $. Δείτε το για τους εξαιρετικούς και απολαυστικούς πρωταγωνιστές του, τους γρήγορους ρυθμούς του, το άφθονο γέλιο που προσφέρει από την αρχή μέχρι το τέλος και εκείνες τις πανέμορφες εικόνες του φινάλε με τα αερόστατα. Καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 7 στα 10

The Exorcism Of Emily Rose (2005)

Η δεκαεννιάχρονη Emily Rose βρίσκει τραγικό θάνατο λίγες μέρες μετά από έναν αποτυχημένο εξορκισμό. Ο καθολικός ιερέας Richard Moore που έκανε τον εξορκισμό με τη σύμφωνη γνώμη της αρχιεπισκοπής βρίσκεται κατηγορούμενος για τη δολοφονία εξ αμελείας της Emily Rose. Την υπεράσπισή του αναλαμβάνει η διάσημη, έμπειρη και όχι ιδιαίτερα πιστή στην εκκλησία Erin Bruner. Η δίκη ξεκινά και ένορκοι και κοινό μαθαίνουν πως η Emily ήταν ένα πολύ χαρούμενο κορίτσι που όμως όταν πήγε στο κολέγιο άρχισε να έχει τρομακτικές παραισθήσεις. Οι γιατροί της είπαν πως πάσχει από επιληψία, όταν όμως η κατάσταση έγινε ακόμη πιο άσχημη η ίδια και η οικογένειά της κατέφυγαν στον ιερέα Richard Moore πιστεύοντας πως κάτι ξένο και δαιμονικό την έχει κυριεύσει.
Το The Exorcism Of Emily Rose είναι μια ταινία που συνδυάζει πολύ έξυπνα και εύστοχα το δικαστικό δράμα με το θρίλερ τρόμου. Ο σκηνοθέτης Scott Derrickson που πολύ πρόσφατα μας έδωσε το μέτριο The Day the Earth Stood Still, μας δίνει μια πολύ δυνατή ταινία καθώς μας παρουσιάζει ενδιαφέρουσες και συγκινητικές σκηνές στο δικαστήριο αλλά και απίστευτα ατμοσφαιρικές και τρομακτικές σκηνές γύρω από τον δαιμονισμό της Emily. Οι πρώτες σκηνές που η Emily νιώθει την ύπαρξη του δαίμονα και βασανίζεται από αυτόν κόβουν την ανάσα του θεατή. Η σκηνή που η Emily εγκαταλείπει το μάθημα καταδιωκόμενη από τη σκοτεινή δύναμη και φυσικά η σκηνή του αποτυχημένου εξορκισμού απλά συγκλονίζουν αφού πρόκειται για μερικές από τις πιο τρομακτικές των τελευταίων χρόνων. Τον ρόλο του ιερέα έχει αναλάβει ο πολύ καλός Tom Wilkinson και τον ρόλο της συνηγόρου του ανέλαβε η εκπληκτική και ιδιαίτερα ταλαντούχα Laura Linney. Μάλιστα έχει πολύ ενδιαφέρον το πως επηρεάζεται κατά τη διάρκεια της δίκης και αλλάζει τη γνώμη της για πολλά πράγματα. Συγκλονιστική στο ρόλο της Emily Rose είναι η γνωστή από τη σειρά Dexter Jennifer Carpenter. Την ανατριχιαστική και γεμάτη έγχορδα μουσική της ταινίας υπογράφει ο πολύ έμπειρος στο είδος Christopher Young. Η όλη ιστορία της ταινίας καθηλώνει και το γεγονός πως αυτή βασίζεται σε αληθινά γεγονότα της δίνει ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα. Αρκετά έξυπνη και η προσπάθεια που γίνεται κατά τη δίκη να εξηγηθούν όλα τα υπερφυσικά που συμβαίνουν με επιστημονικό τρόπο. Το The Exorcism Of Emily Rose είχε μια πολύ καλή πορεία στο αμερικανικό box office μαζεύοντας συνολικά 75 εκ. $. Στο dvd πέρα από τη ταινία μπορείτε να βρείτε ανάμεσα στα άλλα σχολιασμό του σκηνοθέτη, κομμένες σκηνές, trailers άλλων ταινιών και το πως γυρίστηκε. Δείτε το για τις πολύ τρομακτικές του στιγμές, τις πολύ καλές ερμηνείες από το σύνολο των ηθοποιών και το γλυκό του φινάλε. Καλή διασκέδαση και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 7,5 στα 10

The Final Destination (2009)

Ο Nick μαζί με τη κοπέλα του και τους φίλους του πήγε να παρακολουθήσει αγώνες αυτοκινήτων σε μια πίστα. Ξαφνικά βλέπει σε όραμα να συμβαίνει η απόλυτη καταστροφή. Αυτοκίνητα συγκρούονται, πιάνουν φωτιά και πέφτουν πάνω στους θεατές. Οι εξέδρες σχεδόν καταρρέουν και ανάμεσα σ' αυτούς που βρίσκουν τραγικό θάνατο είναι και η τετραμελής παρέα του. Το όραμα τελειώνει, ο Nick πανικοβάλλεται και αναγκάζει τη παρέα του και μερικούς άλλους να φύγουν από τις εξέδρες. Βρίσκονται έξω από το στάδιο όταν το ατύχημα συμβαίνει αυτή τη φορά στη πραγματικότητα προς έκπληξη όλων. Στην αρχή πιστεύουν ότι γλίτωσαν και πως τους δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Όταν όμως ένας ένας τα άτομα που βγήκαν από το στάδιο θα αρχίσουν να βρίσκουν τραγικό θάνατο ο Nick και η παρέα του θα προσπαθήσουν να σώσουν τους εαυτούς τους κοροϊδεύοντας τον θάνατο.
Το The Final Destination είναι η τέταρτη ταινία που γυρίζεται με αυτό το θέμα. Αυτό είναι και το μεγάλο της ελάττωμα. Δεν υπάρχει καμία πρωτοτυπία. Τίποτε δε μπορεί να εκπλήξει τους θεατές καθώς αυτά που βλέπει τα έχει ξαναδεί και μάλιστα άλλες τρεις φορές. Φυσικά και οι εντυπωσιακές και σοκαριστικές σκηνές δε λείπουν. Η σκηνή του πρώτου ατυχήματος στους αγώνες είναι πολύ δυνατή και καλογυρισμένη, όπως και η σκηνή στον κινηματογράφο. Προσέξτε και τη σκηνή στο πλυντήριο αυτοκινήτων που είναι από τις καλύτερες του φιλμ. Γενικά το φιλμ περιέχει μερικούς αρκετά ευφάνταστους και αηδιαστικούς τρόπους θανάτου. Ο David R. Ellis, σκηνοθέτης και της δεύτερης ταινίας της σειράς, κάνει ότι μπορεί, χωρίς να κάνει όμως και τη διαφορά. Οι νέοι ηθοποιοί στους κεντρικούς ρόλους δεν είναι και τόσο πιστικοί αλλά δεν είναι και κακοί, άλλωστε δε μπορούσαν να κάνουν και πολλά μιας και οι χαρακτήρες τους δεν αναπτύσσονται σχεδόν καθόλου. Τα εφέ σε άλλα σημεία είναι άψογα σε άλλα όμως όχι και τόσο. Η ταιριαστή, αγωνιώδη και αρκετά ροκ μουσική της ταινίας είναι του συνεχώς ανερχόμενου Brian Tyler. Το The Final Destination είχε μια συμπαθητική πορεία στο αμερικανικό box office μαζεύοντας συνολικά μέχρι τώρα 65,5 εκ. $. Δείτε το αν σας άρεσαν τα προηγούμενα και αν δεν έχετε κάποια άλλη επιλογή. Το μόνο καινούριο στο τέταρτο αυτό φιλμ είναι ότι γυρίστηκε και σε 3D, κάτι που του δίνει ένα σχετικό ενδιαφέρον μέσα στην όλη προβλεψιμότητα που το χαρακτηρίζει. Καλή διασκέδαση σε όσους το επιλέξουν και καλή προβολή!

Βαθμολογία: 5 στα 10

Όταν το κόμικ συνάντησε τον κινηματογράφο... (Γ' Μέρος)

Έχοντας φτάσει στην αρχή της νέας χιλιετίας, δύο νέες ταινίες που βασίζονται σε κόμικ βγαίνουν στις κινηματογραφικές αίθουσες. Η πρώτη είναι το ‘From Hell’(2001) των Άλμπερτ και Άλεν Χιουζ βασισμένο στο διάσημο κόμικ του Άλαν Μουρ. Η ταινία παρόλο που διαθέτει εξαιρετικά πλάνα, έξοχη ατμόσφαιρα εποχής και μία εντυπωσιακή αναπαράσταση του βικτοριανού Λονδίνου, χαρακτηρίστηκε ότι είναι μεγάλη σε διάρκεια και ότι δεν καταφέρνει να συνθέσει ένα πειστικό ως προς τις αποκαλύψεις φιλμ.Η δεύτερη είναι το ‘X-Men’(2000) του Μπράιαν Σίνγκερ, μία αρκετά ενδιαφέρουσα και αξιόλογη παραγωγή, βασισμένη στους χάρτινους ήρωες των σελίδων της Marvel Comics. Οι X-Men θα μπορούσε να γίνει μία εξαιρετική ταινία επιστημονικής φαντασίας, εάν είχε μία λιγότερο αφελή πλοκή, λόγω της σκηνοθετικής προσέγγισης των χαρακτήρων. Η ταινία δεν στοχεύει στα εντυπωσιακά εφέ και στην αντιπαλότητα μεταξύ καλού και κακού, αλλά στον εσωτερικό κόσμο των ηρώων. Το sequel είχε μεγαλύτερη επιτυχία και εμπορικά και κριτικά. Σε αυτό βοήθησε η ενδιαφέρουσα πλοκή, που στην προηγούμενη ταινία παραήταν αφελής για ένα φιλμ τέτοιου επιπέδου, και η περισσότερη δράση. Η τελική μάχη μεταξύ των ηρώων πραγματοποιήθηκε στην τρίτη και τελευταία ταινία της σειράς, στο ‘X-Men: The Last Stand’(2006) με τον Μπρετ Ράτνερ αυτή την φορά στο ‘τιμόνι’ του σκηνοθέτη. Η υπόθεση, παρόλο που περιστρέφεται γύρω από ένα αρκετά προκλητικό θέμα, τελικά στο τέλος δίνει την σκυτάλη στα εφέ και στην δράση, κάτι που ο Μπράιαν Σίνγκερ δεν επιθυμούσε.Οι X-Men σήμαναν την αρχή για ένα δεύτερο κινηματογραφικό κύμα μετά από αυτό που είχε αρχίσει με τον ‘Batman’ το 1989. Όλες οι κινηματογραφικές εταιρίες του Χόλιγουντ άρχισαν να ετοιμάζουν παραγωγές που είναι βασισμένες σε κόμικς, μιας και είναι, πια, μία νέα πηγή εισοδήματος, που όλοι προσπαθούν να την εκμεταλλευτούν… Η Sony Pictures πρωτοστατεί, παίρνοντας τα δικαιώματα του διασημότερου ήρωα των κόμικς, του Spider-man, του λεγόμενου ‘άνθρωπου-αράχνη’. Η πρώτη ταινία της σειράς, το ‘Spider-Man’(2002) του Σαμ Ράιμι, σκηνοθέτη και των τριών, μέχρι τώρα, ταινιών, έγινε μία τεράστια εμπορική επιτυχία, και όχι άδικα, καθώς η ταινία τα έχει όλα, εκτός από πλοκή, όπως ήτανε αναμενόμενο σε μία ταινία που στοχεύει στην δράση. Η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες είναι απολαυστικές, τα εφέ εντυπωσιάζουν, αλλά τίποτα δεν μπορεί να λειτουργήσει απ’ την στιγμή που οι παραγωγοί δίνουν την μεγαλύτερη σημασία στην αιώνια μάχη μεταξύ του καλού και του κακού, που τόσες ταινίες την έχουνε διαδραματίσει. Αντιθέτως, το ‘Spider-Man 2’(2004) έδωσε περισσότερο βάρος στους χαρακτήρες και λιγότερο στην δράση, η οποία όπου υπάρχει είναι απολαυστική. Διόλου τυχαία, χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως η καλύτερη μεταφορά χαρακτήρα κόμικ στην μεγάλη οθόνη και σήμερα κατέχει την 8η θέση στη λίστα με τις πιο εμπορικές παραγωγές όλων των εποχών. Η τρίτη και πολύ πρόσφατη ταινία της σειράς, το ‘Spider-Man 3’(2007) δυστυχώς δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, και παρόλο που είχε μερικές πολύ όμορφες σκηνές, δεν κατάφερε να φτάσει τις προκατόχους της.H Universal απάντησε με τον ‘Hulk’(2003) του Ανγκ Λι, αλλά δεν τα κατάφερε καθόλου καλά στα ταμεία. Παρόλο που εικαστικά η ταινία είναι άψογη, η φλυαρία και η πολλοί διάλογοι, όσο και το απογοητευτικό τέλος της, την έκαναν την ταινία μισητή για τους φίλους των κόμικς. Το 2008 γυρίστηκε ένα εξίσου αποτυχημένο sequel, κάτι που σταμάτησε εντελώς την παραγωγή ταινιών με τον ‘πράσινο γίγαντα’.Οι σούπερ-ήρωες είχαν, πια, κατακλύσει την μεγάλη οθόνη, και σιγά-σιγά οι κινηματογραφικές εταιρίες άρχισαν να επικεντρώνονται στα graphic novel, εικονογραφημένες νουβέλες ή άλμπουμ, όπως τα είχαμε αναφέρει στην αρχή του κειμένου. Ο πρώτος που είχε τη ιδέα να μεταφέρει ένα graphic novel σε ταινία, ήτανε ο Τεξανός σκηνοθέτης του ‘Desperado’, Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, ο οποίος όταν έτυχε να συναντήσει τον σχεδιαστή κόμικ, Φρανκ Μίλερ (Daredevil, 300 κ.α.), του πρότεινε να σκηνοθετήσουν από κοινού, τρεις από τις ιστορίες της σειράς άλμπουμ που είχε σχεδιάσει την δεκαετία του ’90 ο Μίλερ, με τον γενικό τίτλο ‘Sin City’. Ο Μίλερ δέχτηκε, και έτσι δημιουργήθηκε το ‘Sin City’(2005), ένα αριστούργημα, ένα ανεπανάληπτο εικαστικό επίτευγμα του κινηματογράφου, διότι η ταινία είναι από μόνη της ένα κόμικ. Δύσκολα θα ακούσετε κάποιον που να μην τον κατέπληξε η ατμόσφαιρα που δημιουργεί ή η τεχνική αρτιότητά του. Το έργο σε κάνει να νομίζεις ότι σχεδιάστηκε καρέ-καρέ από τους δημιουργούς του, οι οποίοι κατάφεραν να δημιουργήσουν - εάν όχι την καλύτερη - μία από τις καλύτερες comic-to-film ταινίες του κινηματογράφου.